สายลมทะเลเริ่มเปลี่ยนทิศ เมฆฝนสีดำขรึมตั้งเค้าทะมึนปกคลุมไปทั่วท้องฟ้าอำเภอสิเกา กลิ่นดินและกลิ่นคาวทะเลคละคลุ้งเป็นสัญญาณของพายุใหญ่ที่กำลังจะพัดเข้าฝั่ง แต่ผู้ชายที่ชื่อ นพ. ศรันย์ วรโชติเมธี ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม... ที่โคนต้นมะพร้าวริมรั้วบ้านไม้สีขาว เขานั่งกอดเข่า ร่างกายที่ยังไม่ฟื้นดีจากการกินยาเกินขนาดสั่นเทิ้มด้วยแรงไข้ที่เริ่มรุมเร้า
ภายในบ้าน พระพาย ยืนมองผ่านช่องหน้าต่างไม้ด้วยสายตาที่เรียบเฉย มือเล็กลูบหน้าท้องนูนสี่เดือนของตัวเองเบาๆ ความเจ็บปวดในอดีตมันหล่อหลอมให้ใจเธอแข็งแกร่งจนเกือบจะกลายเป็นหิน
"พาย... ฝนจะตกหนักแล้วนะ ให้ไอ้ศรันย์มันเข้ามาหลบที่เพิงข้างบ้านหน่อยไหม?"
หมอภีมที่ยังไม่ยอมทิ้งเพื่อนเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง พระพายให้เขาเข้ามาพักในบ้านเพราะแถวนี้ไม่มีโรงแรมหรือที่พัก ถ้าจะมีก็อยู่ห่างออกไปเกือบหนึ่งร้อยกิโลเมตร เห็นว่ามันค่ำมากแล้วและพายุกำลังจะเข้า เธ
