พายุฝนสงบลงแล้วแต่ความหนาวเหน็บยังคงปกคลุมไปทั่วบริเวณ แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องลงมากระทบร่างหนาที่นอนขดตัวสั่นเทาอยู่ในกองโคลนหน้าประตูรั้ว หมอศรันย์ พยายามจะหยัดกายลุกขึ้นอีกครั้ง แต่แล้วร่างกายที่ถูกใช้งานจนเกินขีดจำกัดก็ประท้วงอย่างรุนแรง เขาสะอึกจนตัวโยนก่อนจะไอโขลกออกมาติดต่อกันหลายครั้ง และครั้งนี้... สิ่งที่พุ่งออกมาจากปากไม่ใช่เพียงเสมหะ แต่เป็น ก้อนเลือดสีแดงข้น คำโตที่เปรอะเปื้อนไปทั่วพื้นทรายและมือที่สั่นระริก
"ศรันย์! ไอ้ศรันย์!"
หมอภีมที่คอยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ พุ่งเข้าไปประคองเพื่อนด้วยความตระหนก
"มึงกระอักเลือดแล้วนะ! ปอดมึงฉีกหรือเปล่าวะ ไอ้บ้าเอ๊ย! ไปโรงพยาบาลกับกูเดี๋ยวนี้!"
"กู... ไม่ไป..." ศรันย์พึมพำเสียงแผ่ว พยายามจะตะเกียกตะกายหันหน้าไปทางบ้านของพาย
"ถ้ากูไป... พายจะหนี... กูจะหาเขาไม่เจออีก..."
หมอภีมมองเพื่อนรักที่สภาพไม่ต่างจากศพเดินได้ด้วยความเดือดดาลและสงส
