“คุณแม่ลืมดอกไม้ไว้ที่บ้านครับ”
แม่ธัญญาถึงกับขมวดคิ้วมุ่น
“แม่นี่นะ ลืมดอกไม้” แม่ธัญญาชี้ที่อกตัวเองด้วยสีหน้างุนงง
“ใช่ครับ รับไปสิครับ จะเอามาให้ใครก็ให้เขาไป หมดธุระของผมแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะครับ” ธิติจับมือมารดามารับเอาช่อดอกไม้ไป เขาหันหลังเดินกลับไปขึ้นรถ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้คนที่ไม่ได้ลืมช่อดอกไม้ แต่กลับต้องรับมาถือไว้มองตามอย่างอ่อนอกอ่อนใจ
แม่ธัญญาถอนหายใจแรง ท่านส่ายหน้าและยิ้มอย่างหมั่นไส้
“ปรางจ๊ะ” แม่ธัญญาหันมายิ้มให้คนที่ยืนนิ่งอยู่ด้วยความตกใจระคนแปลกใจ “นี่จ้ะ ช่อดอกไม้แสดงความยินดีจากคนเล่นตัว”
“คะ”
มะปรางรับดอกไม้จากแม่ธัญญามาถือไว้อย่างงง ๆ
“มีคนเขาอยากแสดงความยินดีกับปราง แต่ไม่กล้าเปิดตัว เลยใช้มุกแม่ลืมช่อดอกไม้ไว้ที่บ้าน”
มะปรางพยักหน้าเข้าใจ แวบแรกที่เห็นรถของเขาขับผ่านประตูเข้ามา เธอยืนนิ่งด้วยความตกใจ เธอกลัวว่าเขาจะมาหาเรื่องเธอในวันเปิดร้า
