“ก็ดีเหมือนกันนะ” พ่อติณพยักหน้าเห็นด้วย
คุณย่าเดือนเต็มและแม่ธัญญาก็ไม่ขัดอะไร ส่วนหมอนัทก็แล้วแต่พี่ชายเลย เขาไม่ยุ่งเรื่องในไร่อยู่แล้ว
“ผมจะทำทางใหม่เลียบรั้วทางทิศใต้ถึงลำธารท้ายไร่”
ตอนแรกก็ไม่มีใครสนใจเท่าไร เพราะเรื่องในไร่ ธิติเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาดคนเดียวอยู่แล้ว แต่พอได้ยินว่าเส้นทางใหม่ที่จะทำนั้นมันจะผ่านตรงไหนและสิ้นสุดลงที่ใด ทุกคนก็เงยหน้าขึ้นจากอาหารเช้าตรงหน้า และมองไปยังคนพูดเป็นตาเดียว
“บริษัทรับเหมาจะเข้ามาจัดการให้วันนี้นะครับ ผมขอตัวเข้าไร่ก่อนนะครับ”
ทุกคนยังคงนั่งเงียบ และต่างก็มองตามหลังคนสั่งทำถนนใหม่ที่เพิ่งเดินออกไป
“นั่นมันทางไปบ้านปรางหรือเปล่าครับแม่”
รั้วทางทิศใต้นั้นติดกับถนนเข้าบ้านมะปราง และถ้าทำถนนเลียบรั้วไปจนถึงลำธารท้ายไร่ หมายความว่าเส้นทางใหม่จะไปถึงร้านมะปรางหวาน หากคนบ้านนี้จะไปหามะปรางก็ไม่จำเป็นต้องออกถนนเส้นหลักเลย
“จ้ะ” แม่ธัญญาว่าแล้ว
