เสียงคุ้นเคยที่ดังขึ้นข้างหลังทำให้หมอนัทเหลียวไปมอง เป็นจังหวะพอดีกับพนักงานสาววางถาดลงข้าง ๆ เธอมองเขา และเขาก็มองสบตาเธอพอดี
“หมอนัท” คะน้าหน้าถอดสี ที่จริงเธอไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ไม่รู้ทำไมถึงต้องรู้สึกผิดด้วย ยิ่งตาคมดุที่มองเธอราวกับจะกินหัว ยิ่งทำให้คะน้ามือสั่น
“ใครอนุญาตให้มาทำงาน”
คะน้าไม่ตอบคำถามเขาในทันที เด็กสาวรีบยกแก้วเครื่องดื่มวางลงตรงหน้าเขา แล้วยกถาดมากอดแนบอก เธอถอยหลังไปสองก้าว ก่อนจะตอบคำถามเขาว่า
“คะน้าขออนุญาตป้าสมรแล้วค่ะ แล้วป้าสมรบอกคุณ ๆ ให้แล้วด้วย”
“คุณ ๆ ไหน ทำไมฉันไม่รู้เรื่อง”
“ก็คุณ ๆ ที่ไร่เดือนเต็มไงคะ”
“ฉันก็เป็นคุณ ๆ ที่ไร่เดือนเต็ม”
คะน้าหน้ายุ่ง “งั้นคะน้าบอกวันนี้เลยแล้วกันค่ะว่า คะน้ามาทำงานที่นี่นะคะคุณ ๆ หมอนัทขา” คะน้าทำปากยื่นใส่คนเรื่องมากแล้วหันหลังเดินหนีเขาไป ปล่อยให้คนที่เพิ่งรู้ว่ายัยตัวยุ่งมาทำงานที่นี่มองตามอย่างคาดโทษ
“เครื่องดื
