“คะน้า เดี๋ยวใครมาได้ยิน เราจะถูกจับได้นะ” เขาไม่กลัวที่จะต้องรับผิดชอบเธอ แต่เขากลัวว่าจะมีคนเอาเธอไปพูดให้เสียหาย กลัวคุณย่า คุณพ่อ และคุณแม่จะเข้าใจเธอผิด
คะน้าพยายามกลั้นสะอื้นอย่างน่าสงสาร หมอนัทเทียวปาดน้ำตาให้เธออย่างทะนุถนอม เขาจูบกลางกระหม่อมเธอ แล้วกอดเด็กสาวไว้แนบอก
“นิ่งซะ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว” หมอนัทปลุกปลอบทั้งลูบหัวลูบหลังอยู่ครู่หนึ่ง พอเด็กสาวในอ้อมแขนผ่อนคลาย และสะอื้นเบาลง เขาก็ดันบ่าเธอออก และเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือ
“คะน้าจะเอาผ้าไปซัก” คะน้าก้มหน้าบอกเสียงสั่น เด็กสาวเบี่ยงตัวหนีจากมือที่จับบ่าเธอไว้ เขายอมปล่อย แต่กลับเปลี่ยนมากอดเอวบาง ดึงเธอไปแนบชิดอีกครั้ง
“หมอนัท ! อย่าทำอีกนะ !” คะน้าขืนตัวและดันแผ่นอกกว้างไว้
“ไม่ทำแล้ว ยืนนิ่งๆ จะเช็ดให้ มันเปื้อน”
พอเขาบอกแบบนั้น คะน้าจึงก้มดูขาตัวเอง เด็กสาวทำหน้าจะร้องไห้อีกครั้ง เมื่อเห็นน้ำสีขาวเปื้อนเต็มกางเกงและ
