ตอนที่ 21

ระยะทางจากไร่เดือนเต็มไปยังบ้านหลังเล็กของพ่อช่างไกลเหลือเกิน มะปรางนั่งเงียบ มองตรงไปข้างหน้า สองมือที่ประสานบนตักบีบกันแน่น แม้ไม่มีเสียงสะอื้นร่ำไห้ แต่น้ำตาไหลรินผ่านสองแก้มเนียนตลอดเวลา ธิติขับรถค่อนข้างเร็ว เขารู้ว่าใจของมะปรางไปถึงบ้านแล้ว เธอคงอยากไปถึงให้เร็วที่สุด เมื่อเร่งความเร็ว เวลาเจอหลุมก็แทบไม่ได้หลบ แม้จะเป็นหลุมเล็ก ๆ ทว่าพอรถกระเทือน บาดแผลที่เพิ่งถูกแทงสดใหม่ก็เจ็บจนต้องกัดฟันแน่นเพื่อข่มความเจ็บ ถึงจะใช้เวลาเร็วกว่าปกติ แต่สำหรับคนสูญเสียกลับรู้สึกว่านานราวข้ามวันข้ามคืน พอเห็นบ้านหลังเล็กตรงหน้า เห็นแสงไฟสว่างจ้าทั้งบนบ้านและบริเวณรอบ ๆ หัวใจดวงน้อยก็เต้นกระหน่ำจนรู้สึกเจ็บในอก เมื่อรถจอดสนิท มะปรางรีบเปิดประตูรถและวิ่งขึ้นไปบนบ้าน หญิงสาววิ่งตรงไปที่ห้องนอนของบิดา แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป มะปรางกลับหยุดชะงัก ลุงทอง ป้าจิน และพี่สร้อยยืนอยู่ข้างเตียง ทุกคนยืนกันอยู