“พี่มีความเจ็บปวดกับมัน ดังนั้นถ้าพี่ได้มีช่วงเวลากับนีนที่นั่นบางทีพี่คงลืมช่วงที่นีนไปเรียนภาษาได้”
“อืม...จะว่าไปเมืองแวนคูเวอร์เป็นเมืองที่สวยและน่าอยู่มากค่ะ แถมที่นั่นคนเอเชียก็เยอะ เรื่องอาหารการกินแทบไม่เป็นอุปสรรคเลย ถ้าจะเลือกสถานที่พักผ่อนระยะยาวสำหรับเราแล้วก็เหมาะมากค่ะ แต่พี่แน่ใจนะว่าที่อยากไปไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ”
“ครับ ที่ไหนมีนีน ที่นั่นจะมีพี่อยู่”
“ปากหวานแบบนี้...ไม่ชินเลยค่ะ ปกติมีแต่ตะคอกกัน อย่างเช่นมาทำไมรำคาญ ไม่ก็เธอนั่นแหละที่ทำให้พี่เหนื่อย อะไรแบบนี้...อุปส์” เขาไม่ปล่อยให้ฉันพูดจบ กลับโน้มเรียวปากหนาจูบฉันกะทันหัน ทำเอาฉันหยุดชะงักแล้วกลืนคำที่กำลังจะพ่นออกมาลงคอไปหมด ความนุ่มนวลแต่แฝงไปด้วยคำขอโทษถูกถ่ายทอดออกมาเป็นสัมพันธ์ของจูบรสนี้...ริมปากที่เผยอสอดรับกัน คลอเคลียไปมาต่างฝ่ายต่างจับจองริมปากกันอย่างตั้งใจ ส่งผ่านความรู้สึกหึงหวงแต่ก็ทะนุถนอมกัน จูบนี้เน
