ตอนที่ 7

เชิดยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าคมขึงเครียดด้วยแรงปรารถนาที่กลั้นมานาน เขาถอดกางเกงออกด้วยความเร่งรีบ เสียงผ้ากระทบพื้นดังขาดห้วง พลอยชมพูเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อแท่งร้อนขนาดใหญ่กำลังแข็งขืนปรากฏอยู่ตรงหน้า ท่อนลำของคนสวนใหญ่โตจนเธอเผลอกลืนน้ำลายลงคอด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่น “ไม่นะ…เชิด…มัน…มันใหญ่เกินไป” เธอเอ่ยเสียงสั่น ร่างบางขยับถอยหนีเล็กน้อย แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับพนักโซฟา ไม่เหลือทางถอยอีกต่อไป “ใหญ่สิครับดี ผมจะได้ปรนเปรอความสุขให้คุณนายได้ถึงอกถึงใจ” เชิดก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น พลางกระซิบเสียงแหบพร่า สิ้นคำเขาก็กดสะโพกแกร่งสอดแท่งร้อนดันเข้ามาไปในร่องรักที่ยังฉ่ำเยิ้มจากการปลดปล่อยก่อนหน้า “วันนี้คุณนายจะได้รู้...ว่าความต้องการของผมมีมากแค่ไหน” เชิดเอ่ยเสียงต่ำพลางค่อยๆ ดันแท่งร้อนเข้าไปในรูเสียว ความใหญ่โตทำให้ช่องทางคับแน่นของพลอยชมพูแทบฉีกขาด ร่างบางสะท้านเฮือก เสียงกรีดร้องพร่าแหลมดังลั่นห้อง “อ๊าา...มะ…มันเข้ามาแล้ว…เชิด…ฉัน!” ความเจ็บปนเสียวถาโถมเข้าใส่จนเธอแทบขาดใจ ดวงตาพร่ามัว น้ำตาไหลซึม แต่ท่อนเนื้อใหญ่กลับค่อยๆ เติมเต็มเข้าไปทีละน้อย จนในที่สุดมันฝังแน่นจนมิดโคน ร่างเธอสั่นสะท้านสะโพกบิดเร่า ขณะเสียงครางหลุดออกมาอย่างหมดทางห้าม เชิดกดจูบปิดปากเธอ กลืนกินทุกเสียงครางพร่า ขณะ เดียวกันสะโพกแกร่งก็เริ่มขยับ กระแทกเข้าออกแรงขึ้นเรื่อยๆ จนโซฟาสั่นสะเทือน ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! "อ๊ะ...อ๊ะ...อ๊าา" เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานกับเสียงครางหวานพร่าของพลอยชมพู ที่ดังสะท้อนห้องรับแขก ยิ่งตอกย้ำว่าคืนนี้ไม่มีทางถอยกลับไปได้อีกแล้ว เสียงกระแทกดังถี่รัวสะท้อนก้องไปทั่วห้องรับแขกยามดึก โซฟาหนังใบใหญ่สั่นสะเทือนตามแรงอัดกระแทกที่เชิดถาโถมใส่ไม่หยุด ร่างสูงใหญ่กระแทกท่อนเอ็นเข้าออกอย่างไม่ปรานี ท่อนร้อนมหึมาสอดลึกถึงขั้วจนพลอยชมพูสะท้านเฮือกแทบทุกครั้ง “อ๊าาา…เชิด…ฉัน…ฉันเสียว!” เสียงครางพร่าดังลั่นไม่อายใคร ดวงตาแดงช้ำฉ่ำปรือสบกับเขาเหมือนถูกสะกด ร่างบางสั่นไหวรับแรงกระแทกอย่างสิ้นท่า “อ่าาา…ชอบใช่มั้ยครับคุณนาย” “อื้ออ…เชิด…ฉัน…ฉัน...อ๊ะ...อ๊าา” พลอยชมพูครางออกมาไม่เป็นภาษา ความใหญ่โตของเชิดมันเติมเต็มร่องเสียวของเธอได้ถึงอกถึงใจ จนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “ดูจากเสียงครางคุณนายเป็นของผมแล้ว…ทั้งกายทั้งใจ” เชิดโน้มใบหน้าลงซุกไซ้ซอกคอ ดูดเม้มผิวขาวจนเป็นรอยแดงพร้อมคำรามต่ำในลำคอ พลอยชมพูครางเสียงหลง ความเร่าร้อนที่เชิดมอบให้ช่างแตกต่างจากสามีของเธอลิบลับ สามีของเธอไม่เคยกอด ไม่เคยปรนเปรอจนหัวใจสะท้าน ไม่มีครั้งไหนที่ทำให้เธอถึงอกถึงใจได้เท่านี้ แต่เชิดกลับมอบทุกสิ่งที่เธอโหยหา ด้วยแรงปรารถนาดิบเถื่อนจนร่างกายและใจของเธอล่องลอย ยิ่งเขากระแทกแรงขึ้นเท่าไร พลอยชมพูก็ยิ่งเพลิด เพลินไปกับบทรักอันร้อนแรง เสียงครางหวานพร่าออกมาอย่างไม่ขาดสาย ร่างบางโอนอ่อนยอมมอบทุกอย่างให้กับคนสวนผู้หิวกระหาย จนลืมเลือนความผิดชอบชั่วดีไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสุขสมความเสียวซ่านที่กำลังหลอมละลายหัวใจเธอทั้งดวง ริมฝีปากบางของพลอยชมพูสั่นพร่า แต่แทนที่จะผละหนี เธอกลับยกมือขึ้นโอบรอบต้นคอแกร่ง ดึงเชิดลงมาบดจูบอย่างเร่าร้อน เสียงครางหวานพร่ากลืนหายไปในจุมพิตร้อนแรงนั้น เชิดคำรามต่ำในลำคอ ก่อนตอบรับด้วยการสอดลิ้นรุกล้ำเข้าไปเกี่ยวกระหวัด ลึกและหนักหน่วงจนเธอแทบหายใจไม่ทัน โซฟายังคงสั่นสะเทือนเพราะแรงกระแทกถี่ยิบ แต่คราวนี้พลอยชมพูไม่เพียงแต่รับความเร่าร้อนจากเขาฝ่ายเดียว เพราะเธอยังตอบสนองกลับอย่างเต็มใจ เธอส่ายสะโพกเด้งสวนแรงเขาอย่างกล้าๆ กลัวๆ สิ่งที่ไม่เคยกล้าทำกับสามี ทั้งเสียงครางที่ดังลั่น ทั้งความอ่อนตัวที่ยอมให้ร่างสูงกำหนดท่า หรือแม้แต่การตวัดลิ้นเกี่ยวลึกแนบแน่น บัดนี้เธอทำกับเชิดอย่างไม่ลังเล “อื้มม…อ๊ะ…เชิด…ฉัน…อ๊าาา” เสียงครางหวานหวิวดังขึ้นสอดประสานกับเสียงโซฟากระแทกผนัง เชิดยิ่งเร่งจังหวะดุดัน มือหนาโอบรัดเอวบางแน่น ดวงตาคมวาวด้วยแรงปรารถนาที่ได้ยินและได้สัมผัสทุกการยอมจำนนจากปากและร่างกายของคุณนาย พลอยชมพูเองก็ไม่อาจปฏิเสธได้อีกแล้วว่า สิ่งที่เธอโหยหามาตลอดไม่ใช่สามี แต่เป็นบทรักเร่าร้อนของคนสวนที่อยู่ตรงหน้า ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! เสียงกระแทกหนักหน่วงดังก้องไปทั่วห้องรับแขก ร่างสูงใหญ่ของเชิดถาโถมเข้าใส่ไม่ปรานี ท่อนร้อนมหึมากระแทกเข้าลึกสุดทางทุกครั้ง จนช่องทางคับแคบสั่นสะท้านแทบฉีกขาด มือหนาอีกข้างเลื่อนขึ้นกอบกุมเต้าอวบที่กระเพื่อมตามแรงอัด เขาขยำบีบแน่นอย่างหื่นกระหาย ปลายนิ้วสะกิดยอดถันแข็งชูชันสลับบีบเค้นแรงๆ จนพลอยชมพูสะท้านเฮือก “อ๊าา...เชิด…ฉัน…ฉันไม่ไหวแล้ว เสียวเหลือเกิน” เสียงครางหวานพร่าหลุดออกมาสั่นระริก ร่างบางบิดเร่าไปมา ดวงตาฉ่ำปรือพร่ามัวเหมือนถูกกลืนหายไปในห้วงไฟราคะ เชิดคำรามต่ำในลำคอ สะโพกยังคงโถมเข้าหาหนักหน่วงรุนแรงยิ่งขึ้น มือที่บีบขยำเต้าอวบยิ่งเพิ่มแรงขึ้น เหมือนจะย้ำเตือนการครอบครอง คนใต้ร่างแทบขาดใจทุกครั้งที่ปลายหัวเห็ดชนลึกถึงจุดอ่อนไหว โซฟาสั่นสะท้านแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เสียงครางสั่นพร่าของพลอยชมพูดังสะท้อนแข่งกับเสียงกระแทก จนห้องรับแขกกลายเป็นสมรภูมิแห่งไฟรักที่ไม่มีที่ว่างสำหรับเหตุผลใดๆ อีกต่อไป เสียงกระแทกรุนแรงถี่ยิบยังคงสะท้อนก้อง ร่างสูงใหญ่ของเชิดโถมกายเข้าใส่ไม่หยุด จังหวะสุดท้ายเขากระแทกหนักจนสุดลึก ร่างบางของพลอยชมพูสะท้านเฮือกเกร็งเสียวไปทั้งตัว “อ๊ะ...อ๊ายยย...” เสียงกรีดร้องพร่าหวานหลุดออกมาสุดแรง ดวงตาฉ่ำปรือพร่ามัว น้ำตาไหลรินจากหางตาด้วยความเสียวซ่านเกินทน ขณะเดียวกันเชิดเองก็กัดกรามแน่น ร่างเกร็งสะท้าน ลมหายใจขาดห้วงก่อนจะปลดปล่อยแรงปรารถนาเข้าใส่เธอเต็มที่ เชิดกดสะโพกแนบชิด ท่อนเอ็นใหญ่ฝังลึกแน่นในร่องรัก เขากดแช่ไว้โดยไม่ถอนออก ความร้อนแรงที่พรั่งพรูเข้าไปทำให้ร่างบางสั่นสะท้านตามติดทันที ทั้งสองถึงจุดสุดยอดพร้อมกันอย่างรุนแรง เสียงหอบกระเส่ากับแรงกระตุกถี่ยิบประสานกันเป็นหนึ่งเดียว ร่างกายของพลอยชมพูสั่นไหวด้วยความสุขสมที่ไม่เคยได้รับจากสามีมาก่อน ทุกสิ่งถูกกลืนหายไปในห้วงปรารถนาที่เชิดมอบให้ เชิดก้มลงกดจูบดูดกลืนริมฝีปากเธออีกครั้งอย่างดุดัน ร่างสูงใหญ่กอดตรึงแน่น ขณะที่ท่อนเอ็นยังคงฝังแน่นมิดชิดไม่ยอมถอดถอนออกมา ราวกับต้องการย้ำชัดว่าจากนี้ไปเธอคือของเขาอย่างสมบูรณ์