เมื่อภูผาและธารารินเดินออกมาจากทางเข้าโซนสกีลานหิมะเบื้องหน้าก็เผยให้เห็นผู้คนมากมายที่กำลังต่อแถวเพื่อขึ้นกระเช้าลอยฟ้า เส้นแถวทอดยาวเกือบสิบเมตร หิมะโปรยลงมาเบาๆ คล้ายละอองเพชรตกกระทบเสื้อของทุกคน ภูผายืนมองอยู่ข้างเธอ สายตานิ่งเรียบ แต่มุมปากแข็งขึ้นนิดหนึ่งแบบที่ใครไม่รู้จักอาจดูไม่ออก แต่เธอรู้เขาไม่ชอบใจ เมธและบอดี้การ์ดอีกสี่คนเดินตามอยู่ด้านหลังอย่างคอยสังเกตสถานการณ์ ภูผาหันไปบอกสั้นๆ
“เมธ จัดการแถว” เสียงภูผาต่ำ ทุ้ม และเด็ดขาด เป็นน้ำเสียงที่ชินกับการสั่งการ น้ำเสียงของผู้ชายที่ไม่เคยต้องรออะไรในชีวิต เมธพยักหน้ารับคำสั่งทันที
“ครับท่าน” เมธก้มหัว กำลังจะก้าวออกไปหน้าแถวนั้น แต่ธารารินคว้าแขนเสื้อภูผาไว้ก่อน มือเธอเล็กกว่ามาก แต่แรงที่ใช้หยุดเขานั้นกลับทำให้เขาขยับไม่ได้เลยในทันที
“พี่ผา ไม่ต้องค่ะ” ธารารินเอ่ยบอก เงยหน้ามองเขาอย่างนุ่มนวล ภูผาขมวดคิ้ว มองเธอเหมือนไม่เข้าใจว่
