ลมหนาวยังพัดแรงจากลานสกี แต่ทันทีที่ประตูร้านราเม็งไม้สไตล์ฮอกไกโดถูกเลื่อนเปิด กลิ่นซุปมิโซะร้อนๆ ก็ลอยมาแตะจมูก ทำให้ร่างกายเธออุ่นขึ้นทันที ร้านตกแต่งด้วยไม้สนทั้งหลัง โคมไฟกระดาษสีอำพันให้ความสว่างละมุน โต๊ะไม้เตี้ยๆ เรียงเป็นระเบียบ เสียงตะเกียบกระทบชามดังเบาๆ ผสมกับเสียงลมด้านนอก อบอุ่นจนแทบลืมไปว่าด้านนอกติดลบ ภูผาเปิดประตูให้เธอก่อน
“เข้ามาครับ เดี๋ยวไม่สบาย” เขาเอ่ยบอก เธอยิ้มและเดินเข้ามา ข้างในอุ่นจนแก้มแดงขึ้นมาเล็กน้อยเพราะความต่างของอุณหภูมิ พนักงานพาไปยังโต๊ะริมหน้าต่างที่มองออกไปเห็นหิมะโปรยเบาๆ ภูผาถอดถุงมือหนังของตัวเองแล้วเอื้อมมาวางมือบนหลังมือเธอที่ยังเย็นอยู่ ส่วนบอดี้การ์ดก็เข้ามาด้วย พวกเขาเลือกนั่งที่ว่าง เพื่อให้กลมกลืนไปกับผู้คน
“มือเย็นมากเลย” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง
“ก็เพิ่งเล่นสกีนี่คะ” เธอหัวเราะ เขาขยับมือมาโอบนิ้วเรียวของเธอทีละนิ้ว ลูบไล้เบาๆ เพื่อให
