#คอนโด
ร่างสูงเดินนำเข้าไปภายในห้องที่เธอเคยใช้ชีวิตอยู่นานหนึ่งปี ดวงตากลมมองไปยังคราบเลือดที่ยังติดอยู่ตรงผนังไม่ได้ถูกเช็ดออก ราวกับเก็บเอาไว้ย้ำเตือนว่าเคยมีเรื่องราวอะไรเกิดขึ้นบ้าง
เฌอลินค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้าด้วยหัวใจที่สั่นระรัว เธอหวาดกลัวตั้งแต่รถจอดสนิทใต้ตึกคอนโด ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกไล่ต้อนให้กลับเข้ากรงอีกครั้ง ทั้งตัวเริ่มสั่นขณะกวาดสายตาไปรอบ ๆ ไม่คิดว่าจะได้กลับมาที่นี่อีก และไม่อยากกลับมาเลยสักครั้ง
“ไม่ต้องกลัว”
แขนแกร่งสวมกอดร่างเล็กจากทางด้านหลังทำให้เธอสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ ไม่เปิดโอกาสให้ดิ้นกอดนั้นก็แน่นขึ้นกว่าเดิมจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าหล่อซบบลงบนลาดไหล่
“รู้ไหมว่าพี่ต้องอดทนขนาดไหน”
“…”
“พี่รู้ รู้ว่ามันแทบไม่มีหวัง ยอมรับว่าเอาแต่หลอกตัวเองไปวัน ๆ รู้ว่าไม่มีเหตุผล ไม่ควรพาเฌอมาที่นี่ แต่มันทรมานจังเลยครับ ถ้าอยากทดสอบอย่าพิมพ์แบบนั้นได้ไหม มันทำให
