“พี่จะถามครั้งสุดท้ายและจะไม่วุ่นวายอีก” ลมหายใจร้อนถูกข่มเอาไว้ เขากำลังถามไม่ใช่เพราะความดื้อรั้น แต่ตอนนี้ประโยคนั้นมันถูกเอ่ยออกมาจากคนที่สิ้นหวังแล้วจริง ๆ เขาพยายามมานาน แต่จนตอนนี้มันไม่มีวี่แววเลย “ไม่มีโอกาสให้กันอีกแล้วใช่ไหม”
เขากำลังทำเหมือนคนยอมจำนนต่อทุกอย่าง พูดเหมือนจะไม่ตามตื้อตอแยอีกแล้ว ร่างเล็กเงียบเพื่อทบทวน สุดท้ายความหวาดกลัวที่มีมันก็ยังไม่หายไป ไม่ต่างจากครั้งแรก ความรู้สึกต่อต้านทุกครั้งที่ได้ยินคำขอโอกาสยังดังสะท้อนกลางหัวใจ
“เฌอเคยพูดกับคนรู้จัก ถ้าให้เลือกระหว่างวนกลับมากับหลุดพ้น เฌออยากให้พี่เซบบ์หลุดพ้นมากกว่า”
“อ่า… เจ็บฉิบหาย”
“ขอบคุณนะคะที่รักกันมากขนาดนี้ และขอโทษที่เป็นคนขอเวลาแท้ ๆ แต่สุดท้ายก็รับความรู้สึกเอาไว้ไม่ได้ เฌอลบเรื่องที่ฝังใจออกไปไม่ได้”
เธอยังสั่นเล็กน้อยจากความหวาดพะวงในพื้นที่เดิม ๆ ที่เคยเป็นฝันร้าย แต่มันลดน้อยลงจากการปลอบประโลม
