… หลายเดือนผ่านไป
สนามแข่งพลุกพล่านไปด้วยผู้คนมากมาย ทั้งบนอัฒจันทร์และที่เดินขวักไขว้กันไปมา วันนี้มีการแข่งขันรายการใหญ่
ร่างสูงอยู่ในชุดนักแข่งยืนชิดขอบสนามมองรถนับสิบคันที่กำลังพุ่งทยานไปด้วยความเร็วหลังจากเสียงสัญญาณปล่อยตัวดังขึ้น ตามด้วยเสียงโห่เชียร์จากคนที่มาดูการแข่งขัน
“ไง คว้าที่หนึ่งมาได้หลังได้ไม่ลงสนามสองปี”
ซันเซบบ์ไหวไหล่อย่างไม่สนใจคำถามจากคลื่นที่เดินเข้ามาทักทาย หลังเพิ่งจบรายการการแข่งขันไปและคว้าที่หนึ่งมาได้อย่างหวุดหวิด
“ตอนรู้ว่าล่ามันจะให้มึงลง ทุกคนหน้าเหวอไปเลย ไม่คิดว่ามึงจะควบคุมได้” คลื่นบอก ตอนรู้ว่าพี่ชายจะให้ซันเซบบ์ลงแข่งเขาตกใจไม่น้อยเลย แต่มาเห็นตอนนี้ก็ค่อยโล่งใจที่ไม่ได้ใช้อารมณ์ในการขับอย่างตอนนั้นแล้ว
“ดีใจที่เห็นมึงดีขึ้นนะ”
“กูไม่ได้ดีขึ้น แค่ยอมรับคำว่าเป็นไปไม่ได้” เสียงทุ้มแผ่วลงจากวันนั้นที่ยอมจำนนตอนนี้ผ่านมาหลายเดือนแล้ว ไม่มีวันไหน
