“ขะ... เขามาได้ยังไงเฌอก็ไม่รู้” ริมฝีปากบางค่อย ๆ เม้มชนกัน เมื่อนึกถึงสัมผัสบดเบียดก่อนหน้านี้ความร้อนก็แล่นวูบผ่านทั้งร่างอย่างหงุดหงิดตัวเอง
“แอบหนีมาเหรอ” เพียร์ซยกมือขึ้นป้องปากเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “แปลว่าซานก็ไม่รู้ใช่ไหม”
“… เขาบอกว่าไม่มีใครรู้” เฌอลินเริ่มคิดมากมายว่าต่อจากนี้เธอจะทำยังไงในเมื่อเขากลับมาแล้ว หมายถึงต้องกลับมาวนเวียนในชีวิตหรือเปล่า อย่างคำกระซิบบอกข้างหูก่อนไป ทุกอย่างกำลังตีกันวุ่นวายในหัวไปหมด
ตอนอยู่ในสายเธอพูดได้สารพัด อยู่ห่างไกลสามารถตัดและเด็ดขาดได้ แต่เมื่อวนกลับมาเจอกัน มันทำให้เธอรู้สึกแบบตอนนั้นไม่มีผิด เหมือนเขานำไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วมองกลับมาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“กลับเข้าไปในห้องก่อน ออกมานานแล้ว”
“อย่าเพิ่งบอกซานนะคะ”
“หือ? ทำไมล่ะคะ”
“เฌอไม่อยากให้ซานทะเลาะกับพี่ชายเขา ถ้ารู้ว่าพี่เซบบ์แอบมาเจอ”
เพียร์ซพยักหน้าเข้าใจ ทั้งสองคนพากันเดิ
