#สนามแข่ง
“มาทำไม”
ทันทีที่ก้าวเข้าสู่โซนสนามซันเซบบ์ก็เจอคลื่นที่รีบเดินเข้ามาทัก แววตาของอีกฝ่ายเต็มไปด้วยความแปลกใจปนกังวล เหมือนกำลังกลัวว่าเขาจะขับรถ
“ทำไม? ถ้ากูอยากลงสนาม มึงจะห้ามหรือไง”
“ไม่ได้เซบบ์ มึงไม่มีสมาธิลงสนามไม่ได้” คลื่นส่ายหน้ายืนกรานเสียงแข็ง
“จะอะไรกับกูนักคนนั้นก็ห้ามนี่ก็ห้ามกูทำอะไรได้?”
“ใจเย็น ๆ แล้วไปแดกเหล้ากับกูดีกว่า”
ซันเซบบ์ไม่ตอบ แต่หันไปมองสตาฟที่ยืนอยู่ไม่ไกลก่อนจะออกคำสั่งเสียงเข้ม “ไปเตรียมรถ”
เด็กสนามชะงักกึก ท่าทางอ้ำอึ้งไม่กล้าขยับเพราะถูกสายตาคมของคลื่นจ้องเขม็งเข้าใส่
“ไม่ต้อง”
“คลื่น”
“ไม่ได้เซบบ์อย่าทำให้ลำบากใจ”
คนถูกห้ามพ่นลมหายใจออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินกลับไปที่รถ แล้วขับออกจากสนามด้วยความเร็ว คลื่นที่มองตามก็ได้แต่หนักใจเขาไม่ได้อยากห้ามเลย แต่มันเป็นคำสั่งจากผู้เป็นพ่อและห่วงเรื่องความปลอดภัย เป็นแบบนี้ก็เพราะเรื่องครั้ง
