วันต่อมา
อารมณ์ของเฌอลินยังหงุดหงิดทุกครั้งยามนึกถึงข้อความที่คุยกับซันเซบบ์เมื่อวาน หงุดหงิดที่เขาบอกว่าเธอคือสมบัติราวกับเป็นเพียงสิ่งของ
“แกแน่ใจใช่ไหมว่าวันนี้คุณหญิงไม่อยู่น่ะ”
“อือ พี่ทีบอกว่าจะออกไปข้างนอก ช่วงบ่ายไปเยี่ยมท่านได้”
โชคดีที่วันนี้เธอเลิกเรียนบ่าย ประจวบเหมาะกับคุณหญิงจารุณีไม่อยู่ที่บ้านจึงคุยกับนทีเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าจะไปเยี่ยมท่านปรีชาวันนี้
นั่นเป็นเหตุผลที่บอกกับซันเซบบ์ เธอรู้ว่าเขาไม่ชอบนทีจึงกลัวว่ารู้เข้าแล้วจะพาลมาหาเรื่องหรืออาละวาด แม้จะไม่ได้เป็นอะไรกันเลย แต่เขาไม่ได้เหมือนคนอื่นที่จะควบคุมอารมณ์ตัวเองได้
“พี่ทีจะมารับแกหรือยัง พี่เต้ใกล้มาถึงแล้ว”
“คงใกล้แล้ว แชตบอกว่าออกมาสักพักต่ายไม่ต้องรอเป็นเพื่อนเฌอหรอก กลับเลย”
“โอเค ๆ ขอให้ราบรื่นไม่มีมารผจญนะ”
เฌอลินรู้ทันทีว่ากระต่ายหมายถึงใคร เธอจึงเพียงแค่พยักหน้า ไม่นานเพื่อนก็กลับไปพร้อมพี่ช
