ไม่รู้ว่าเวลาเดินเร็ว หรือซันเซบบ์เหยียบคันเร่งจนจมเท้ากันแน่ ทั้งที่ฝนตกตลอดทาง แต่เขาใช้เวลาเพียงสองชั่วโมงกว่าก็มาถึงยังคอนโดที่เฌอลินไม่อยากก้าวเข้ามาอีกแล้ว
ร่างสูงยังไม่ได้พาเธอขึ้นห้องเมื่อลงจากรถ ฝ่ามือหนาจับแขนเล็กให้เดินตามตัวเอง ด้วยความที่เขาสูงและขายาว หนึ่งก้าวของซันเซบบ์คือสองก้าวของเฌอลิน ทำให้เธอต้องเร่งฝีเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อตามให้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้ล้มหน้าทิ่มพื้น
ลานกว้างใต้ตึกคอนโด ร่างเล็กถูกพามาหยุดยืนตรงหน้ารถใหม่ป้ายแดงคันหนึ่ง มีโบว์สีแดงผูกเอาไว้บนฝากระโปรง บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบสงัด ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยออกมา
“ของขวัญสำหรับเด็กดีของพี่ชอบหรือเปล่าครับ”
ซันเซบบ์ถอยมาอยู่ข้างหลังของร่างเล็ก วางมือลงบนไหล่มนแล้วบีบแรง ๆ จนเธอหลุดเสียงอุทานเพราะความเจ็บ
“ซะ... ซื้อให้เฌอทำไมคะ”
“เป็นคำที่ไม่น่าถามเลยนะ” ใบหน้าหล่อซุกแนบบนซอกคอขาว สูดกลิ่นหอมที่เขาโ
