เวลาผ่านไปในแต่ละวันช่างแสนน่าเบื่อ รู้ตัวอีกทีก็ผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ชีวิตของซันเซบบ์คล้ายกำลังทรุดลงเรื่อย ๆ จากที่เคยเอาแต่ดื้อดึงไม่ยอม
แตะต้องยามาเกือบปี แต่เมื่อความทุกข์ทรมานกัดกินจนแทบขาดใจ ในที่สุดก็ต้องยอมพึ่งมันเพียงเพื่อแลกกับการได้นอนหลับ
“น้องชายมาหาทั้งที ยิ้มให้กูหน่อย”
เสียงของซานที่เพิ่งมาถึงเอ่ยอย่างอารมณ์ดี เพียงเพราะไม่อยากเห็นพี่ชายเศร้าจนเกินไป แต่ประโยคนั้นก็ไม่ได้ช่วยฉุดดึงให้ซันเซบบ์หลุดจากความทุกข์ได้ ทุกครั้งที่เขามาไม่เคยเห็นสภาพที่ดีขึ้นของอีกคนเลย มีแต่แย่ลง
“พี่ปริณไปไหน”
“ออกไปซื้อของ”
ซานพยักหน้าก่อนจะล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง พลันถอนหายใจออกมาหนัก ๆ ขณะยื่นของที่เฌอลินฝากมา ส่งคืนให้ซันเซบบ์อย่างจำใจ และนั่นไม่ต่างจากการผลักหินก้อนใหญ่ทับลงกลางใจของอีกคนเลย
“เฌอลินฝากมาให้”
ดวงตาคมจ้องมองสิ่งที่น้องชายยื่นมา แหวนวงเล็กที่เคยมอบให้เธอพร้อมคำสัญญาว
