เสียงที่ดังขึ้นในลำคอ ไม่ได้มาจากความเจ็บปวดของบาดแผลที่กำลังเฉือนทำร้ายตัวเอง แต่มาจากความบอบช้ำกลางอกยิ่งมองแหวนวงนั้น เขาก็ยิ่งลากคมมีดกรีดลงบนข้อมือไม่หยุดอย่างคนไร้สติ
“ไอ้เซบบ์!! มึงทำเหี้ยอะไรวะ”
ซานตะโกนลั่นรีบพุ่งเข้ามากระชากคัตเตอร์ออกจากมือพี่ชาย ก่อนจะเหวี่ยงมันทิ้งไปไกล ๆ ด้วยความโมโห พลางมองเลือดที่ไหลอาบข้อมือไม่หยุดจนใจหายแต่ซันเซบบ์กลับหัวเราะออกมาพร้อมรอยยิ้มที่ค่อย ๆ ฉีกกว้างขึ้น
“ถ่ายรูปให้เฌอได้ไหม” นัยน์ตาคมเลื่อนลอยยังว่างเปล่าราวกับคนไร้วิญญาณ เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยช้า ๆ เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก “ตอนนี้… เฌอลินสงสารพี่บ้างหรือยัง”
“ไปทำแผล”
“ไม่เจ็บเลยสักนิด”
“กูเจ็บ เจ็บที่มึงแม่งไม่เคยรักตัวเองเลย” ซานตวาดเสียงสั่น ครั้งแรกที่น้ำตาเอ่อคลอเพราะสภาพพี่ชายตรงหน้า ราวกับเหลือเวลาอีกไม่นานแล้ว กับชีวิตที่ติดอยู่ในห้วงความทุกข์
“มึงจะทุ่มเททั้งชีวิตให้กับผู้หญิงคนเดี
