ยิ่งเวลาผ่านไปนานเท่าไรเขาก็ยิ่งกลัว กลัวว่าจะถึงวันที่ร่างเล็กเปิดรับใครสักคนเข้ามาในชีวิต คำอ้อนวอนเริ่มถาโถมเข้ามาในใจ หากวันหนึ่งเธอจะรักใคร คนคนนั้นเป็นเขาได้หรือเปล่า
อารมณ์ของซันเซบบ์ขึ้นลง ความคิดสับสนปะปนหลากหลายเรื่องราวไหลย้อนกลับเข้ามาอย่างไม่สามารถควบคุมได้ เพียงแค่แต้มสีลงไปไม่เท่าไรก็ดึงกระชากแผ่นกระดาษออกมาขยำทิ้งอย่างหัวเสีย ทำแบบนั้นซ้ำ ๆ จนทั่วพื้นห้องมีแต่เศษกระดาษเกลื่อนพื้น
สิ่งที่เพื่อนพิมพ์ส่งมาในช่องแชตทำให้จิตใจฟุ้งซ่าน จู่ ๆ ร่างสูงก็ลุกขึ้นพรวดจากเก้าอี้ ก่อนจะระบายความอัดอั้นด้วยการพังข้าวของรอบตัว ไม่มีใครอยู่ห้ามจึงปล่อยให้ความหนักอึ้งทะลักออกมาจนกว่าจะพอใจ
เมื่อทุกอย่างสงบลง ซันเซบบ์ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง มือมีรอยถลอกเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทิ้ม เจ็บปวดตรงหัวใจราวกับถูกมีดนับร้อยเล่มกรีดซ้ำ ๆ ดวงตาคมกวาดมองซากสิ่งของก่อนจะค่อย ๆ ทรุดตัวนั่งลง เก็บมันทีละชิ้นอย
