ร่างเล็กนั่งนิ่งอยู่กลางห้องมืดสนิท โทรศัพท์ยังแนบไว้ข้างหู ตอนนี้เวลาตีสองแล้ว แต่เธอกลับต้องฟังเสียงร้องไห้สะอื้นจากปลายสายนานกว่าสิบนาที โดยไม่รู้ว่าควรจะรับมือกับความเจ็บปวดของอีกฝ่ายยังไง
เขาโทรเข้ามาตอนที่เธอกำลังหลับสนิท ตอนแรกยังงัวเงียจนเผลอกดรับสายโดยไม่คิดอะไร แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าคนที่ทำแบบนี้คงไม่มีใครอื่นนอกจากซันเซบบ์ จึงลองถามแล้วก็ใช่อย่างที่่คิดจริง ๆ
“จะร้องไห้อีกนานไหมคะ เฌอวางสายได้หรือยัง” ผ่านความเงียบไปกว่าสิบนาที สุดท้ายเฌอลินก็ตัดสินใจตั้งคำถามแทรกเสียงสะอื้นของอีกคน
(อึก~) เสียงที่แว่วผ่านลำโพงเข้ามาแทนคำตอบ มีเพียงเสียงทุ้มที่ยังเอาแต่สะอึกสะอื้น
“พี่เซบบ์” ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อจากนั้น จู่ ๆ ปลายสายก็เอ่ยคำขอสวนออกมาอย่างสั่นเครือ
(ขอวิดีโอคอลได้ไหมครับ)
“บ้าเหรอคะ เฌอจะวางสายแล้ว” ร่างเล็กรีบปฏิเสธทันควัน ทว่ากลับกำมือแน่น หลังได้ยินปลายสายเอ่ยคำขอร้อ
