เวลา 22 :30 น.
ภายในบาร์ ซันเซบบ์และเพื่อนเพิ่งมาถึงที่ร้านเนื่องจากบ้านอยู่เขตชานเมือง ทำให้ใช้เวลาขับรถมาเกือบชั่วโมงกว่าจะถึงบาร์ที่ใกล้ที่สุด
หลังสั่งแอลกอฮอล์ ไม่นานนักพนักงานก็นำแก้วเครื่องดื่มมาวางเสิร์ฟ บรรยากาศของร้านเล็ก ๆ เงียบสงบไม่ค่อยมีผู้คนพลุกพล่าน ทั้งที่อยากให้เพื่อนมาผ่อนคลายแต่ตอนนี้ดีนเห็นซันเซบบ์เอาแต่เหม่อลอย
“คนไม่ค่อยเยอะดีจัง” มาลีมองไปรอบ ๆ ร้าน เธอชอบบรรยากาศแบบนี้ที่คนไม่พลุกพล่านมากเท่าไร ก่อนสายตาจะหยุดนิ่งตรงใบหน้าของเพื่อนตัวสูงที่เงียบไม่มีอารมณ์ร่วมกับทุกอย่างรอบตัว เธอจึงยกนิ้วขึ้นมาจิ้มไปบนแก้มของซันเซบบ์
“เอ็นจอยหน่อยสิ”
“อย่าเล่น” ซันเซบบ์ปัดมือของมาลีออก พลางยกเหล้ากระดกหมดแก้ว ก่อนจะตวัดสายตาไปยังดีน แล้วยื่นมือไปตรงหน้า “ขอโทรศัพท์”
“ทำตัวเป็นเด็กติดมือถือไปได้”
“เอามา”
“ไม่เอา ห้ามทุกคนจับโทรศัพท์”
มาลีรีบค้าน ทำให้ดีนที่กำลังจะล้วงกระ
