วันต่อมา
ร่างเล็กเพิ่งมาถึงมหาวิทยาลัย กำลังเดินตรงไปหาเพื่อนที่รออยู่หน้าตึกคณะ เมื่อเจอกันทั้งสองก็เดินไปเรียนเพราะใกล้จะสายแล้ว วันนี้พวกเธอมีเรียนจนถึงค่ำ
“นึกถึงหน้ายัยพี่ลีอะไรนั่นแล้วหงุดหงิด” กระต่ายบ่นพลางหันมาหาเพื่อน ขณะกำลังนั่งรออาจารย์เข้ามาในคลาส
“บ่นตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ พอแล้ว”
“ไม่ชอบ นิสัยแย่ แกบอกซานให้พี่เซบบ์เตือนเพื่อนเขาหน่อยก็ดี”
“ช่างเถอะต่าย ใช่ว่าจะได้เจอกันบ่อย ๆ ซะหน่อย”
เฌอลินบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจและก็ไม่ได้คิดจะบอกซานให้ฝากไปฟ้องซันเซบบ์เพราะในความคิดของเธอมันไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนัก
“หงุดหงิดจริง ๆ ชีตั้งใจชนแกด้วยนะ ไม่งั้นจะล้มแรงขนาดนั้นเหรอ” กระต่ายทำหน้าบึ้ง ยามพูดถึงก็ยังรู้สึกร้อนในอกด้วยความขุ่นเคืองแทนเพื่อน
“อือ พอแล้ว อาจารย์มาแล้ว”
กระต่ายเบ้ปากก่อนจะขยับหน้าออกห่างจากเพื่อน แม้บทสนทนาจะจบลงแต่เธอก็ยังรู้สึกหมั่นไส้มาลีไม่หาย ตั้งแต่เมื
