แกร็ก!
ประตูถูกผลักเปิดอ้า ร่างของกระต่ายเดินปรี่เข้ามาในห้องด้วยสีหน้าร้อนใจ เธอจ้องเขม็งไปยังซันเซบบ์ ก่อนจะละสายตามาถามกับซาน
“ซาน เฌออยู่ไหน”
“ในห้อง แต่ประตูล็อก”
“เปิดประตูนะพี่เซบบ์ปล่อยเพื่อนต่ายออกมาเดี๋ยวนี้ทำไมพี่เหี้ยขนาดนี้วะ” กระต่ายทนไม่ไหวสาดคำด่าทอใส่หน้าของคนตัวสูงเสียงดัง และเหมือนว่าเสียงนั้นจะดังไปถึงในห้อง
“ต่าย ฮึก~ ต่ายใช่ไหม”
“เฌออยู่ในห้องนี้ ฮึก~”
หัวใจกระต่ายเจ็บหน่วงหลังได้ยินเสียงของเพื่อนขอความช่วยเหลือ เธอกำลังสั่นทั้งตัวด้วยความโกรธ ก่อนจะตวาดคำขู่บอกกับคนตัวสูงที่เอาแต่ยืนนิ่งตรงหน้า
“ถ้าไม่เปิด เรื่องนี้เป็นข่าวดังแน่ เอาสิถ้าอยากให้ตระกูลเสื่อมเสียชื่อเสียง ต่ายไม่กลัวพี่หรอกนะ!!” เธอเปล่งเสียงออกมาแต่กลับสั่นเครือเพราะสงสารเพื่อนตลอดเวลาไม่รู้ว่าเฌอลินต้องทุกข์ทรมานขนาดไหน
กระต่ายเอาเบอร์โทรเข้าไปค้นหาในไลน์ ถึงรู้ว่าเป็นซันเซบบ์ ในตอนแรกเธอกั
