“… พี่ขอคุยด้วยได้ไหม”
เฌอลินตัวสั่นเทารีบส่ายหน้ารัว ๆ ความหวาดกลัวแล่นท่วมอก กลัวว่าเขาจะหาวิธีล่ามเอาไว้อีกครั้ง กลัวว่าจะไม่ได้ออกไปพร้อมเพื่อน ความพะวงต่าง ๆ นานาพรั่งพรูเป็นความคิดที่หวาดระแวง
“ไม่ต้องกลัว”
ซันเซบบ์ยังคงเดินไปหาด้านหลังประตูที่เปิดอ้ามีซานยืนจับตามองพฤติกรรมอยู่ทุกการเคลื่อนไหว หากคิดจะทำอะไรตุกติก เขาจะลากตัวออกไปทันที
“ยะ... อย่าเข้ามานะ ฮึก~ เฌอจะไปกับเพื่อน”
เธอร้องสะอื้นเสียงสั่นน้ำตารินไหลไม่หยุด กระต่ายเองก็เอ่ยเสียงแข็งช่วยไล่เอาตัวเองมาบังกางแขนกว้างกั้นไม่ให้ซันเซบบ์แตะตัวของเฌอลิน
“อย่ามาใกล้เพื่อนต่ายนะออกไป”
ภายใต้ท่าทีนิ่งสงบดวงตาของเขายังแดงก่ำ หยุดยืนนิ่งมองไปหาร่างเล็กที่เอาแต่ตัวสั่นทั้งที่หัวใจไม่อยากปล่อยไปเลยสักนิด ยังอยากรั้งไว้สุดชีวิต แต่ในวินาทีนี้ไม่สามารถทำอะไรได้เลย
“พี่ยอมแล้ว” เสียงทุ้มสั่นเครือหลุดลอดจากริมฝีปาก ดวงตาคมวูบไหว
