ดวงตาคมมองร่างเล็กที่ค่อย ๆ ก้าวเดินออกจากห้องแบบที่ไม่มีวันหวนคืน เขายืนนิ่งไม่มีสิทธิ์เอื้อมมือไปรั้งเอาไว้ เมื่อสิ้นเสียงประตูปิดลงความว่างเปล่าก็ถาโถมเข้ามาเล่นงาน
ซันเซบบ์กำหมัดแน่นพุ่งปรี่ไปหากำแพงห้องแล้วระดมหมัดต่อยไม่ยั้ง รัวกระหน่ำเหมือนคนบ้าคลั่ง เพื่อระบายความเจ็บปวด
ทุกอย่างที่เขาเคยครอบครองตอนนี้หลุดลอยไปหมดแล้ว ไม่เหลืออะไรทั้งนั้นมีเพียงเสื้อผ้าที่เธอทิ้งให้ดูต่างหน้า
เลือดสีสดไหลอาบเต็มมือ แต่ซันเซบบ์กลับไม่ยอมหยุด ยังคงรัวหมัดกระหน่ำใส่กำแพงอย่างไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวด เสียงร้องไห้หลุดออกมาจากลำคอไม่ต่างจากคนเสียสติ ภาพนั้นทำให้ซานที่เพิ่งกลับมาหลังไปส่งเพื่อน รีบวิ่งเข้าไปห้ามแทบไม่คิดชีวิตเขากระชากร่างพี่ชายออกจากกำแพงด้วยความตกใจและหวั่นกลัว
“มึงทำบ้าอะไรวะ ฮะ!!” เสียงตะโกนดังลั่นของน้องชายผสมความเป็นห่วงและโกรธ
ซันเซบบ์ไม่ตอบอะไรเลย ร่างสูงทรุดฮวบลงกับพื้นอย่า
