ร่างสูงเงียบกำมือที่อาบเลือดแน่น น้ำตายังเอ่อขังไหลอาบลงมาเมื่อย้อนไปถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น เรื่องที่เขาจำไม่เคยลืม
“แค่เอาแซนด์วิชให้กิน ตีกูไม่พอแค่เข้ามาช่วยห้าม ต้องใจร้ายถึงขนาดผลักเด็กคนหนึ่งตกน้ำเลยรึไง”
“กูช่วยอะไรไม่ได้เลย ทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นตั้งใจ แต่ทุกคนคิดว่าเป็นอุบัติเหตุ”
ตอนนี้ซานชาไปทั้งร่างแต่ซันเซบบ์ยังพูดต่อ ทุกครั้งที่ความทรงจำเจ็บปวดย้อนกลับมาเขาจะรู้สึกราวกับถูกลากไปอยู่ในเหตุการณ์นั้น กลางอกเจ็บร้าวเหมือนถูกใครกระหน่ำใช้มีดทิ่มแทงซ้ำ ๆ
“หลังออกจากโรงพยาบาล เฌอจำกูไม่ได้ จากที่เคยยิ้ม พูดคุย เปลี่ยนเป็นมองกูเหมือนคนแปลกหน้า เหมือนเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่อยากเข้าใกล้”
แกร็ก!
เสียงประตูห้องถูกผลักเปิดออก คั่นท่อนประโยคสุดท้ายที่เพิ่งหลุดจากปากร่างของดีนก้าวเข้ามาในห้อง สีหน้าไม่สู้ดีด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เพราะเขาเป็นคนเดียวที่ซันเซบบ์เล่าเรื่องราวหลายอย่างให้
