กลางดึก
เฌอลินพลิกตัวไปมาเกือบตีสองเข้าไปแล้วก็ยังนอนไม่หลับ ความคิดสับสนวนเวียนไม่หยุด เธอจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ตั้งใจเปิดคลิปดูเรื่อย ๆ เผื่อจะเคลิ้มหลับ ทว่าเมื่อเปิดหน้าจอขึ้นก็ต้องเห็นข้อความของนทีที่ส่งมาตั้งแต่ช่วงห้าทุ่ม
แชต: นที
นที: พรุ่งนี้ว่างไหมครับ พี่อยากเลี้ยงข้าว
เฌอลินคิดอยู่พักใหญ่ ว่าควรจะปฏิเสธยังไงแบบที่ยังรักษาน้ำใจของอีกฝ่ายแต่แล้ว จู่ ๆ ข้อความของนทีก็เด้งซ้อนขึ้นมาอีก ราวกับเขากำลังรอให้เธอเปิดอ่าน
นที: ยังไม่นอนเหรอครับ
เฌอลิน: ค่ะ นอนไม่หลับ
นที: ให้พี่คุยเป็นเพื่อนดีไหม
เฌอลิน: คุยอะไรคะ เฌอคุยไม่เก่ง
นที: เฌอยังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่ไหม
คำถามตรงไปตรงมาจากเจ้าของช่องแชต ทำให้นิ้วเรียวค้างเติ่งอยู่บนหน้าจออย่างไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพิมพ์อย่างนี้ และนทีคงสังเกตได้จากการที่เธอเงียบไม่ตอบกลับถึงส่งข้อความมาอีกครั้ง
นที: พี่คงไม่มีหวังแล้วสินะ
เฌอลิน: ตอนน
