ร่างเล็กถูกจับให้หมุนตัวหันหน้ามา เธอจำต้องเงยขึ้นสบตากับอีกฝ่ายที่กำลังจับจ้องแต่ไม่ยอมพูดอะไร เขามองอย่างพิจารณา แววตาคลั่งไคล้ชวนให้หัวใจดวงน้อยหวาดหวั่นทุกครั้งที่สัมผัสได้ จู่ ๆ ก้านนิ้วยาวก็แตะเข้ามาใต้คางมน
“ตอนนี้แค่อยู่กับพี่คงไม่น่าเบื่อสำหรับเฌอใช่ไหม”
“… ค่ะ”
เขาเลื่อนปลายนิ้วลากวนบนใบหน้าอย่างเชื่องช้า แล้วหยุดนิ่งจรดริมฝีปาก เธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้คนตรงหน้าคิดอะไรแต่แววตาที่กำลังจ้องลงมานั้นกลับทำให้สะท้านไหวได้ง่าย ๆ
“เปิดใจให้พี่ขนาดไหน”
“ทำ… ไมถึงถามล่ะคะ” ลมหายใจที่เคยคงที่พลันสะดุดเฮือกกับคำถาม แม้จะพยายามแล้ว แต่เสียงกลับสั่นอย่างไม่สามารถควบคุมความวูบวาบที่กำลังแล่นผ่านใบหน้าจนร้อนผ่าวได้
“พี่แค่อยากรู้ว่าเฌอเปิดให้เข้าไปมากแค่ไหน”
“ตอนนี้เฌอบอกไม่ได้”
“… อ่า”
ปลายนิ้วจิ้มกดกระแทกลงบนริมฝีปากอิ่มอย่างแรง จนเฌอลินต้องเบี่ยงหนีความเจ็บ เผยความไม่พอใจออกมาพอไม่ได
