กลิ่นหอมของอาหารลอยมาปะทะกับจมูกของร่างเล็กที่ยังนอนหลับอยู่บนเตียง ปลุกให้เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ เปิดขึ้น ภายในห้องถูกเปิดม่านเอาไว้ เนื่องจากเธอไม่ชอบความมืดครึ้มและอุณหภูมิของแอร์ถูกปรับให้ไม่เย็นมากจนเกินไป ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ซันเซบบ์ทำในทุกวันตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา
ดวงตากลมมองเพดานสีดำสนิทของห้องครู่หนึ่ง พลางขยับตัวขึ้นนั่ง เหยียดแขนบิดขี้เกียจไปมา จังหวะนั้นประตูห้องถูกเปิดเข้ามาพอดี ใบหน้าหล่อแต้มรอยยิ้มอารมณ์ดีแต่สุดท้ายก็ยังต้องดูอารมณ์รายชั่วโมง เพราะมักจะแปรปรวนได้ตลอดเวลาแถมเฌอลินยังต้องระมัดระวังคำพูด
“พี่ทำกุ้งอบวุ้นเส้นหิวหรือยังครับ”
“ไม่ต้องทำให้เฌอทุกวันก็ได้”
“ไปอาบน้ำ พี่จะจัดโต๊ะอาหารรอ”
หลังจากซันเซบบ์เดินออกไปแล้ว เฌอลินถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างรู้สึกเบื่อหน่ายกับชีวิตประจำวันที่วนซ้ำ หากว่างไม่ทำอะไรก็วกเข้าเรื่องเซ็กซ์ ทำวนไปไม่รู้ต่อกี่ครั้ง ทุกอย่างไม่ต่าง
