คำพูดที่ออกมาจากปากของคู่หมั้นทำให้หญิงสาวยิ้มกว้างขึ้นจนตาหยี ก่อนจะเดินไปนั่งซ้อนยังเบาะด้านหลังแล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยราวกับเป็นเรื่องทั่วไป “สองคนนั้นมาหาเรื่องฉันถึงที่บ้าน แล้วฉันรู้นะคะว่ากว่าพี่จะรู้เรื่องก็มืดค่ำแล้ว การที่พี่ไม่มาหาฉันในทันที่ก็ถูกต้องแล้วค่ะเพราะเรายังไม่แต่งงานกันสักหน่อย ฉันไม่โทษพี่เลย พี่เหวินหลงก็อย่าโทษตัวเองสิคะ”
หลังพูดจบแล้วเมื่อเห็นว่าเขายังไม่ยอมปั่นจักรยานออกจากตรงนี้สักทีจึงกระตุกชายเสื้อเบา ๆ
โจวเหวินหลงถอนหายใจออกมาเล็กน้อย “แต่พี่ก็ยังเป็นห่วงอยู่ดี”
“อย่างนั้นก็รีบแต่งงานกันเร็ว ๆ สิคะ ฉันจะได้อยู่ในการดูแลของพี่ตลอดเวลา”น้ำเสียงใสพูดกลั้วหัวเราะอย่างไม่คิดมาก
ร่างบอบบางเอนไปด้านข้างเล็กน้อยเพื่อให้เขาเห็นรอยยิ้มทะเล้นที่ประดับบนใบหน้า ก่อนจะเห็นว่ามุมปากของพี่เหวินหลงก็เริ่มมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อยแล้วเช่นกัน
แต่หารู้ไม่ว่าคำพู
