เสียงพูดคุยของแขกเหรื่อด้านนอกไม่ได้ดังมากพอที่จะดึงความสนใจจากสามสาวในห้องหอเลยแม้แต่น้อย
ยังคงเป็นหญิงสาวที่อายุน้อยที่สุดที่เป็นฝ่ายหาเรื่องมาพูดคุยเพื่อให้พี่สะใภ้คนรองรู้สึกผ่อนคลาย“กินเยอะ ๆ นะคะ แล้วตอนเช้ายังไม่ต้องไปช่วยงานก็ได้ พี่เข้าหอคืนแรก ตื่นสายสักหน่อยบ้านเราไม่ถือ ใช่ใหม่คะพี่สะใภ้ใหญ่?”
ซุนจือหลินบอกกับสมาชิกใหม่อย่างไม่คิดมาก น้ำเสียงเจื้อยแจ้วพูดหลายสิ่งหลายอย่างออกมาอย่างลื่นไหลไม่เว้นแม้แต่เรื่องการเข้าหอก็ถูกหยิบขึ้นมากล่าวถึงอย่างไม่รู้สึกกระดากอาย
ในขณะที่คนพูดไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วน ทว่าคนฟังทั้งสองกลับมีท่าทางขัดเขิน คนหนึ่งยกมือขึ้นมาเกาแก้ม
ส่วนสะใภ้ใหญ่ของบ้านที่ผ่านคืนเข้าหอมาแล้วถึงกับสำลักน้ำลายตนเองจนไอออกมาเสียงดัง“ชะ-ใช่ ๆ เธอตื่นสายสักหน่อยได้เลย”
ที่น้องเล็กบ้านซุนพูดไม่ผิด แต่ผิดที่เธอเองต่างหากที่เผลอไปนึกถึงคืนเข้าหอของตนเองและสามี ซุนไป่หานตอนนั
