ตอนที่ 5 บททดสอบ

ไอรินก้าวลงบันไดเล็กๆ ด้านหน้าตึก หัวใจยังคงเต้นรัวหลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่นี้ ลมเช้ายังพัดแรงเหมือนจะตั้งใจให้เสียงกระโปรงและผมเป็นจังหวะหนึ่งในภาพความทรงจำ เธอหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋าเห็นข้อความสั้น ๆ จากแม่ “โชคดีนะลูก” แล้วก็มีสายเรียกเข้าจากเพื่อน ที่ร่วมเป็นร่วมตายตั้งแต่เข้ามหาลัยกันมาอย่าง ‘พลอยใส’ “ยัยไอ..แกถูกรับแล้วเหรอ!?” เสียงพลอยใสในปลายสายนั้น ดูตื่นเต้นจนแทบกรีดร้องออกมานอกเครื่องได้เลย ไอรินหัวเราะในลำคอ “ยังเลย เพิ่งออกมาเอง นายนั้น..เอ่อ! ! ท่านประธานเป็นคนสัมภาษณ์เอง” “โอ้โห! แบบนี้ต้องฉลองแล้ว” เพื่อนคนนั้นพูดพลางแซว แต่ไอรินกลับนิ่ง เธอคิดถึงสายตาเอริค สายตาที่มองเธอราวกับอ่านได้ทุกหน้าในสมุดโน้ต “เสียใจยะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อฉลอง” เธอตอบอย่างจริงจัง “ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน และพิสูจน์ตัวฉันเอง” เพื่อนเงียบไปก่อนจะพูดกลับมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ระวังตัวหน่อยนะไอริน คนพวกนี้ไม่ธรรมดา” ไอรินยิ้ม แต่ในใจกลับไม่สั่นไหวกับเรื่องแค่นี้ “ฉันรู้น่าแกไม่ต้องห่วงหรอกนะยัยพลอย โอเครงั้นแค่นี้ก่อนนะขับรถก่อน” “อื้ม !! โอเครแก” พลอยใสเคยได้ยินมาว่าคุณเอริกประธานกลุ่มบริษัทในเครือวิลเลียมกรุ๊ป มีประวัติโชกโชนในเรื่องของผู้หญิงแม้จะเป็นเรื่องลับๆ แต่กลิ่นคาวคุ้งมันปิดกันไม่ลับ สำหรับเรื่องนี้ ไอรินรีบวางสาย แต่ไม่ใช่จะขับรถ แต่เพราะเธอดีใจอย่างน้อยเธอก็ทำตามความฝันได้สำเร็จจึงกระโดดโลดเต้นอยู่ครู่หนึ่ง ไอริน ยืนกอดแฟ้มประวัติของตัวเธอแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกลึกให้กำลังใจแก่ตัวเองที่ทำได้สำเร็จ ไปแล้วอีกขั้นหนึ่ง “สำเร็จเสร็จสิ้นแล้วนะไอริน ขอบคุณความพยายามของตัวฉันเองเย้ๆๆ! ! ” คืนก่อนวันที่จะเริ่มงานของไอรินวิศวะกรสาวสวยคนใหม่ เอริคยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงานอีกครั้ง ไฟสลัวลงเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปที่ลิ้นชัก ดึงเอาแฟ้มบาง ๆ ออกมาแผนการของเขาและขีดเส้นใต้ชื่อโครงการใหญ่ที่กำลังจะเริ่มในเดือนหน้า โครงการที่มีความเสี่ยงสูง ทั้งเรื่องเทคนิคและการเมืองภายในบริษัท “ถ้าเธอผ่านมันได้..ก็จะไม่มีใครยื้อเธอได้อีก” เอริคพึมพำอยู่คนเดียว แต่ความคิดไม่ได้อยู่แค่เรื่องงาน ความอยากรู้ ความท้าทาย และบางส่วนของความต้องการส่วนตัวผสมกันเป็นภาพที่ทำให้เขาไม่อาจนิ่งเฉยได้ เขาส่งคำสั่งไปยังผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคล สั่งให้เตรียมเอกสารการจ้าง และมอบหมายให้ไอรินเป็น “วิศวกรควบคุม” ในโครงการที่เขาดูแลโดยตรงแต่ใส่เงื่อนไขเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่แทบไม่มีใครอ่านออก เว้นเพียงเขาและไม่กี่คนที่จะรู้ความหมายของมัน เช้าวันแรก แสงเช้าสาดเข้ามาทางกระจกบานสูงของไซต์ก่อสร้าง ไอรินยืนอยู่บนสะพานส่วนหนึ่งของงาน กำลังตรวจสอบแผนผังและรายงานจากทีมใต้บังคับบัญชา ความเครียดเริ่มบีบจากงานที่ต้องรับผิดชอบ แต่ใบหน้าของเธอยังคงตั้งตรงและมุ่งมั่น แล้วเสียงไซเรนเสียงเตือนจากระบบควบคุมดังขึ้นหนึ่งครั้งตามด้วยไฟสัญญาณบนคอนโซลที่กระพริบอย่างไม่ปกติ ทีมงานบางคนมองหน้ากันด้วยความวิตกกังวล “แรงดันระบบผิดพลาด ! ! ” หนึ่งในวิศวกรตะโกนเสียงแหบ “ถ้าปล่อยไว้..อาจเกิดความเสียหายกับโครงสร้างหลัก” ไอรินไม่ลังเล เธอรีบกระโดดก้าวเข้าหาคอนโซล ตรวจค่า แล้วสั่งการอย่างเฉียบขาด “ปิดวาล์ว B ทันที ปลดระบบสำรอง พร้อมสั่งทีมไปยังตำแหน่ง C และเตรียมรายงานสถานะให้อินสเปคเตอร์” คำสั่งของเธอชัดเจน กระชับ และมีน้ำหนักพอที่จะสั่งคนที่ทำงานกับเธอให้เคลื่อนไหวทันที พวกเขาทำตามโดยไม่ลังเล ภาพจากมุมสูง เอริคมองภาพทั้งหมดผ่านกล้องวงจรจากห้องควบคุม เขาเงียบ แล้วยกยิ้มอย่างพอใจ เล็กน้อยเหมือนคนที่ได้เห็นผลของการลงทุน เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ “หญิงสาวคนนี้ กล้าพอ และฉลาดพอด้วย” ในขณะที่ทีมยับยั้งเหตุได้สำเร็จ ไอรินยืนหายใจแรง มือยังคงกุมที่ข้อมือจนเลือดสูบ เธอรู้สึกถึงสายตาที่มองมาไม่ใช่จากเพื่อนร่วมงาน แต่จากใครบางคนที่ยืนอยู่ไกลๆ ลับตาแต่ชัดเจนในความรู้สึก สายตานั้นเต็มไปด้วยการประเมิน และความอยากได้ วันนี้เป็นเพียงการเริ่มต้นของเกม เป็นเกมที่ทั้งสองจะเล่นด้วยกฎของตัวเองและทั้งเอริคและไอรินต่างรู้ดีว่า ในเกมนี้ไม่มีใครยอมแพ้แบบง่าย ๆ แน่นอน เสียงลมแรงบนไซต์งานค่อย ๆ สงบลงหลังเหตุการณ์เฉียดอันตราย ไอรินยืนเช็ดเหงื่อที่ขมับ พลางหายใจลึก เธอไม่แสดงความตื่นตระหนกแม้เพิ่งจัดการสถานการณ์เฉียดความเสียหายใหญ่ไปหมาดๆ “คุณทำดีมาก ! ” เสียงทุ้มเรียบดังขึ้นจากด้านหลัง เธอไม่ต้องหันก็รู้ว่าเป็น เขาเอริคเจ้านายที่เธอไม่ไว้ใจ เอริคเดินเข้ามาในชุดสูทสีดำ เหมือนคนที่ตั้งใจจะยืนโดดเด่นกลางไซต์ก่อสร้างอันเต็มไปด้วยคอนกรีตและเหล็ก คนงานทุกคนรีบโค้งศีรษะทักทาย “ท่านประธานครับ/ค่ะ!” แต่สายตาของเอริคเอง ไม่แม้แต่เสี้ยววินาที ที่จะเคยหันไปมองใครอื่นเลย มันตรึงอยู่ที่เธอเพียงคนเดียว ไอริน คนงานคนอื่นๆจึงหันหน้ามองตากันเป็นเชิงบอกสัญญานว่าไปทำงานต่อ ไอรินเธอเงยหน้า มองท่านประธานเอริคแล้วตอบโดยไม่หลบเหมือนเคย นี้สินะ ไอรินคนที่ฉันเลือกเธอช่างหยิ่งยโสสมกับเป็นคนของฉันสะจริงๆ หึๆ “ฉันทำตามหน้าที่ค่ะ ไม่มีอะไรพิเศษ” “ตรงกันข้าม มีไม่กี่คนที่ตัดสินใจได้ภายในเสี้ยววินาที และถูกต้องแบบเธอ ฉันเลือกคนไม่ผิดจริงๆ” เอริคเอ่ยช้างๆอย่างชื่นชม ไอรินยักไหล่ ราวกับมันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ทั้งที่หัวใจยังเต้นแรงเพราะ รู้สึกถึงสายตาของเขาอยู่ตลอดเวลา “ก็ดีค่ะ อย่างน้อยบริษัทนี้คงไม่ระเบิดเพราะฉันวันแรก” ไอรินพูดเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ แต่ก็ยิ้มอ่อนๆ ฟันเรียงตัวสวย จนเอริกอยากจะสำรวจ เอริคหัวเราะเบา ๆ ในลำคอถึงเรื่องที่ไอรินพูดถึงเรื่องมาทำงานวันแรก เสียงเตือนของไซเรนมันดังมันอันตราย และชวนคิดเกินกว่าเหตุจริงๆ “แต่ก็เกือบทำให้ฉันสนใจ. . . มากขึ้นกว่าเดิม” เขาเอ่ยอย่างไม่ปิดบังการพูดแบบเว้นไว้ให้คนฟังประติดประต่อเอาเองมันคือดาบจริงๆ ไอรินนิ่งไปหนึ่งวินาที ก่อนเลิกคิ้วสูง “ฉันคิดว่าคุณสนใจพออยู่แล้วนะคะ” เอริคหยุดอยู่ใกล้เธอเพียงระยะลมหายใจ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายโทนเย็นแผ่เข้ามาทำให้ทุกอย่างราวกับเคลื่อนช้าลง “ไม่พอ” เอริคเขาตอบสั้นๆ ชัดๆ ตรงๆ ไอรินรู้ทันทีว่านี้ไม่ใช่คำชมแต่เป็น คำประกาศเจตนา ! ! ก่อนที่บรรยากาศจะเดือดไปกว่านี้ เสียงเรียกจากทีมงานก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน “วิศวกรไอรินครับ! ฝ่ายตรวจสอบต้องการรายงานด่วน!” เธอหันไปตอบ “ฉันกำลังไป” แต่ก่อนที่ไอรินจะก้าวเดิน เอริคโน้มหน้าเข้าใกล้ไอรินเพียงนิดเดียว พอให้ประสาทรับรู้ทุกอย่างของเธอชัดกว่าปกติ “ฉันจะรอดู ว่าเธอจะยังท้าทายได้นานแค่ไหน” ไอรินเธอยิ้มที่มุมปาก ยิ้มแบบผู้หญิง ที่ไม่เคยยอมให้ใคร ครอบครองเธอโดยง่าย “ก็ดีค่ะ ฉันเองก็อยากรู้ . . คุณจะยังสนใจได้นานแค่ไหนเหมือนกัน” และไอรินเธอเดินออกไปอย่างไม่หันกลับ ทิ้งให้เอริคยืนอยู่ท่ามกลางลมที่พัดผ่าน พร้อมรอยยิ้มที่ไม่เคยมีใครทำให้เขาแสดงออกมาก่อน ที่ห้องควบคุมมุมสังเกตการณ์ลับ ออกัสยืนกอดอกมองลงมาจากด้านบน เขาส่ายหัวพลางหัวเราะแห้งๆให้กับภาพตรงหน้าอย่างขำขัน “โอ้โห มึงโดนเข้าแล้วไอ้เอริค..โดนแบบหนักๆ ” เอริคตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่แฝงรอยพึงใจที่ชัดเจนเกินไป สายตามองดูไอรินที่เดินออกไปยังกลุ่มพนักงาน “ใช่แล้วไอริน..และมันแค่เพิ่งเริ่ม”