ตอนที่ 20
แรงดึงนั้นทำให้ฌาลัลล์ต้องก้มลงเล็กน้อย แต่แทนที่จะยอมให้ริมฝีปากแตะกัน เขากลับ แกล้ง เบือนหน้าไปอีกทางอย่างจงใจ ริมฝีปากของเธอเฉียดแก้มเขาเพียงนิดเดียว
“เฮ้!” มาตาลร้องเบาๆ อย่างไม่พอใจ
“ขี้โกง!”
ฌาลัลล์หัวเราะในลำคอ เสียงต่ำ นุ่ม แต่แฝงความเจ้าเล่ห์ชัดเจน เขาเอื้อมมือมาจับข้อมือเธอไว้ หยุดการดึงเน็คไทนั้น ก่อนที่มันจะหลุดยุ่งเหยิงไปมากกว่านี้
“บอกแล้วไง”
เขาก้มลงมาใกล้ แต่ยังเว้นระยะ ใกล้พอให้ลมหายใจอุ่นรดปลายจมูกเธอ
“ของแพง…ไม่ให้แตะง่ายๆ”
มาตาลทำตาโต ก่อนจะหรี่ลงอย่างไม่ยอมแพ้ เธอขยับเข้าไปอีกนิด แก้มแทบชนอกเขา
“งั้นคุณก็ใจร้ายเกินไปแล้ว”
เสียงเธออ่อนลงอย่างน่าฟัง
“ปล่อยให้คนเมา…ทรมานแบบนี้ได้ยังไง”
ฌาลัลล์นิ่งไปเสี้ยววินาที สายตาคมจ้องเธอเหมือนกำลังชั่งใจตัวเอง
“ขึ้นรถเถอะ”
น้ำเสียงเขาต่ำลง จริงจังกว่าเดิม
มาตาลยืนอยู่ตรงนั้นอีกอึดใจ ทำหน้ามุ่ยเล็กๆ แต่แววตากล
