การทำงานของญาดายังคงดำเนินไปตามปกติ ร่างบางหุ่นกำลังดีสวมชุดยูนิฟอร์มเรียบร้อย เส้นผมรวบขึ้นเป็นระเบียบ
ใบหน้าสวยหวานยิ้มแย้มแจ่มใสสมกับหนึ่งในเป็นพนักงานต้อนรับที่ลูกค้าหลายคนอดประทับใจไม่ได้
ถึงแม้บางคนจะแสดงออกเกินงามเกินไปสักหน่อยเช่น บางคนแวะมาแซว บางคนขอไลน์ บางคนถึงกับเสนอจะค่าเลี้ยงดูทว่าเธอก็ตอบปฏิเสธอย่างนอบน้อม และให้เกียรติทุกคนเสมอ
จนกระทั่งวันนี้...
ชายร่างสูงในชุดสูทแบรนด์เนมเดินตรงมาที่เคาน์เตอร์เช็กอิน แววตาแดงก่ำและกลิ่นแอลกอฮอล์ลอยมาแต่ไกล
เขาเซไปด้านหน้าเล็กน้อยแต่ยังสามารถควบคุมตัวเองได้ในระดับหนึ่ง เขาจ้องมองญาดาไม่วางตาตั้งแต่เธอเอ่ยคำว่า “ยินดีต้อนรับค่ะ”
“คุณนี่...สวยมากเลยนะครับ พนักงานโรงแรมที่นี่มีแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?”
“ขอบคุณค่ะ คุณลูกค้ารบกวนกรอกแบบฟอร์มตรงนี้ด้วยนะคะ” ญาดายิ้มอย่างสุภาพ ทว่าชายคนนั้นไม่ได้หยิบปากกาขึ้นมา แต่กลับเดินอ้อมเคาน์เตอร์มาท
