@โรงเรียนอนุบาล
“คุณแม่ครับ!”
เสียงเรียกของน้องวินดังมาแต่ไกล พอร่างเล็กมาถึงก็โผเข้ากอดเอวญาดา ก่อนจะเอียงคอและเงยหน้าขึ้น
“คุณลุงเหมันต์!”
ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยดีใจ เด็กชายวัยสามขวบวิ่งไปหาชายหนุ่มร่างสูงอย่างไม่ลังเล และกระโดดเข้ากอดอย่างเต็มแรง
เหมันต์ย่อตัวลงและโอบกอดลูกชายพร้อมประทับจูบบนศีรษะเด็กน้อยให้ชื่นใจ
ญาดายืนมองอยู่ แววตาสั่นไหวเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะหลุบสายตาลงต่ำเพราะบรรดาเพื่อนของน้องวินพากันวิ่งมาทางนี้ เด็กผู้ชายคนหนึ่งถามขึ้นเสียงใส
“นี่ใครอะ พ่อวินหรอ?”
“วินไม่มีพ่อนี่นา…” เพื่อนอีกคนกล่าวเสริมด้วยความสงสัย
“นี่คุณลุงเหมันต์ เพื่อนของแม่วินเอง” น้องวินหันมาตอบด้วยตามประสาเด็ก
เมื่อเพื่อนน้องวินได้ยินดังนั้นก็พร้อมใจกันยกมือไหว้อย่างมีมารยาท
เหมันต์ยิ้มกว้างและรับไหว้เด็ก ๆ แต่ในอกกลับเจ็บปวดไม่น้อยเพราะเขาคือพ่อแท้ ๆ ของเด็กคนนี้ แต่กลับต้องยืนฟังคำว่า
