พอหมอเอาเครื่องอัลตราซาวน์ออกจากท้องกลมโต ไพลินก็รีบชักมือออกแล้วหันไปส่งสายตาไม่พอใจให้เขาทันที
“ขะ ขอโทษเฮียลืมตัวไปหน่อย ”
เจคอปหน้าเจื่อนทันทีเมื่อเจอสายตาพิฆาตของคนตัวเล็ก ไม่สิ ต้องบอกว่าคนตัวกลม เพราะตอนนี้เธอท้องโตอุ้ยอ้ายน่าฟัดมาก
“เรียบร้อยแล้วนะคะ เชิญคุณพ่อกับคุณแม่รับยาด้านหน้า ”
“ขอบคุณค่ะ ”
เจคอปจะประคองเธอให้ลุกจากเตียงแต่ เธอไม่ยอม
“ไม่ต้อง ”
เขาเลยยืนเก้อทำเพียงคอยระวังอยู่ห่างๆ แต่ก็ยังถือกระเป๋าให้เธอเหมือนเดิม จนมาถึงหน้าห้องรับยา
“นางสาวเพียงไพลินรับยาค่ะ ”
เจคอปชิงลุกขึ้นก่อนไปรับยาให้เธอ
“ไปรถเฮียนะเบาะนุ่มกว่า ”
เขาเดินถือกระเป๋าและถุงยาตามเธอต้อยๆ คอยระวังให้เธอทุกฝีก้าว
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วก็ดังขึ้น เด็กชายตัวน้อยสองสามคนวิ่งไล่จับกันตรงทางเดิน พุ่งตรงมาทางที่ไพลินกำลังเดินไป
“ระวัง!”
เจคอปก้าวฉับเข้ามาข้างหน้าเธอทันที เอาร่างสูงใหญ่ข
