“อะไรๆ ที่เสียหาย…ผมชดใช้ให้สิบเท่าพอไหม? แถมด้วยสินสอดทองหมั้น ปลูกบ้านให้ใหม่ แถมเรือนหออีกหลัง”
“ค่ะ…พ่อมหาเศรษฐี” เธอประชดข้อเสนอของคนใจป้ำ
“แต่มันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ไม่ใช่หรือ?” เขาไม่ปฏิเสธในความเป็นหมาเศรษฐีของตระกูลดอว์สัน
“แค่นี้ก่อนได้ไหมคะ…ขอโทษที่ออกไปเจอคุณไม่ได้” เธอบอก
“ไม่เป็นไร…แต่ก่อนวางสายผมขอทักทายลูกชายหน่อยจะได้ไหมจ๊ะ ช่วยบอกไรเฟิลว่าพ่อกันย์คิดถึง ฝากหอมแก้มไรเฟิลแรงๆ…หนึ่งที”
“เสียใจค่ะ…ไรเฟิลหลับแล้ว”
“ว้า…ไม่เป็นไร งั้นหอมตรงนั้นคุณแทน…อิอิ ถ้าไม่ได้หอม กลัวว่าคืนนี้จะนอนไม่หลับ” เขาทำน้ำเสียงผิดหวังแกมทะเล้นเล็กน้อย
“คนทะลึ่ง…” เธอว่า คิดในใจว่าเขาสัปดนเหลือหลาย บ้า!...จะหอมตรงนั้น
“ทะลึ่งยังไง?” ชายหนุ่มเถียงทันควัน
“ก็คุณบอกว่าจะหอมตรงนั้น…?”
“ตรงนั้น…ก็ตรงหัวอกข้างซ้ายยังไงล่ะจ๊ะ” เขากระซิบปนน้ำเสียงกระเส่า หวานใส่ในทันที
“ก็ใครจะไปรู้ล่ะ…แค่น
