“แน่ละสิ…ยังจะถามอีก หรือต้องให้ผมบอกรักคุณหนักๆ อีกสักครั้ง”
“แค่นี้ก็แทบจะรับไม่ไหวแล้วค่ะ”
เธอทำท่าว่าจะขืนตัวออกจากอ้อมแขนของเขา แต่คนตัวใหญ่ไม่ยอม สายตาจับอยู่ที่ใบหน้าเอียงอายของเธอ นึกในใจว่า ต่อไปหญิงสาวคงจะค่อยๆ ชินกับความต้องการอันล้นเหลือของเขา
“ผมรักคุณ…ทูนหัว”
เขากดปลายจมูกลงที่พวงแก้มสีชมพูปลั่ง ดวงตารียาวของมีนมีนาพริ้มสนิทอยู่ในวงแขนของผู้ชายที่เพิ่งมอบความรักให้เธอไปหมาดๆ ช่างเป็นอ้อมกอดที่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยอย่างอธิบายไม่ถูกเลยจริงๆ
“แต่ว่า…” เขาคลายวงแขนที่รัดเธอเอาไว้แน่น วางมือลงที่ไหล่ ขยับกายออกมาเล็กน้อยเพื่อจะมองใบหน้าของมีนมีนาให้ชัดๆ
“คะ…” เธอทำท่าตกใจ เขาจะมาไม้ไหนอีก?
“แต่ว่าคุณสมควรถูกลงโทษ…และผมต้องทำโทษคุณ โทษฐานที่หลอกลวงผมว่าเป็น ‘แม่หม้าย’ ทำไมต้องหลอกผมว่าไรเฟิลเป็นลูกคุณ?”
“เรื่องมันยาวค่ะ…เอ่อ แล้วจะเล่าให้ฟังนะคะ” มาถึงขั้นนี้แล้ว กันย์ไ
