กว่าจะผ่านพ้นช่วงเวลาบนรถและทานข้าวมาได้ พาฝันก็รู้สึกเหนื่อยจนอยากไปนอนพักอีกรอบ การอยู่ใกล้หมอฟ้าไม่ใช่เรื่องดีกับหัวใจเลย แค่ตอนนี้ที่หมอฟ้ายืนยันชัดเจนว่าจะจีบและไม่ถอยห่าง เธอที่ยังกลัวและสับสนก็ยังเผลอไผลไปทีละนิดอย่างห้ามตัวเองไม่ได้ ไม่ต้องให้ใครบอกก็รู้ว่าเธอไม่มีทางต้านไหวหรอก
“น้องฝัน มีอะไรจะบอกพวกพี่มั้ยคะ”
เสียงทักทายจากรุ่นพี่พยาบาลในแผนกอย่างมิ้งดังขึ้น ทำเอาพาฝันตื่นจากความคิดว้าวุ่นในใจ เท้าสองข้างหยุดชะงัก ก่อนกวาดสายตามองไปรอบๆเมื่อรู้สึกว่าทุกสายตากำลังจับจ้องเธอด้วยหลากหลายอารมณ์ ทั้งอยากรู้อยากเห็นจนปิดไม่มิด ทั้งมองด้วยความไม่พอใจ หรือแม้แต่สายตาที่อิจฉา
ไม่ได้มีเฉพาะคนที่รู้จักแต่รวมไปถึงทุกแผนกในรพ.ที่มองมาเห็นกันได้ตอนนี้ อยู่ดีๆพาฝันก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา
“บอกอะไรคะพี่มิ้ง”
พาฝันทำเป็นเมินเฉยต่อสายตาที่จับจ้อง ทักทายรุ่นพี่กลับแล้วเข้าประจำที่อย่างคล่อ
