สายฟ้ามองคนที่เดินจิบชาไปมาอย่างเอือมระอา ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่มาหา พ่อก็ยังกวนอารมณ์กันได้ดีเหลือเกิน
“พ่อครับ พี่ฟ้ารีบ ตอนบ่ายมีตรวจต่อนะครับ”
สายฟ้าเอ่ยเร่งเร้าคนเป็นพ่อเมื่อไม่เห็นว่าจะมานั่งสักที จะมาเดินย่อยอาหารอะไรตอนนี้ก่อน
“พี่ฟ้ารีบมากก็ไปก่อนสิลูก พ่อไม่รีบ”
“พ่อครับ!”
“เฮ้อ เสียงดังจริงลูกคนนี้ ต้นไม้พ่อตกใจหมดแล้วไม่เห็นรึไงกัน”
สายฟ้าเหลือกตาขึ้นฟ้าอย่างสุดจะทน! ไอ้ท่าทางลูบใบไม้เหมือนปลอบใจนั่นมันอะไรกัน คนอุตส่าห์เอาเวลาพักที่แสนมีค่าขึ้นมาหาเพราะจะคุยธุระแท้ๆ ยังจะมาทำเหมือนต้นไม้สำคัญกว่าลูกอยู่ได้
“พ่อก็สนใจกันสักทีสิครับ พี่ฟ้ารอพ่อนานแล้วนะ”
“อะไรกันโตป่านนี้ยังมาเรียกร้องความสนใจอยู่อีก พ่อไม่โอ๋เหมือนตอนเด็กๆหรอกนะ”
ถ้าไม่กลัวหัวยุ่งก่อนไปตรวจล่ะก็ สายฟ้าคงจะขยุ้มหัวตัวเองจนฟูฟ่องเพราะขัดใจแน่ๆ ทำไมพ่อถึงได้เล่นไปเรื่อยขนาดนี้นะ ใครบอกว่ามาเพราะอยากให้โอ๋กัน
