“แย่จัง ฝนตกแรงมากเลย”
สายฟ้ามองฝนที่พากันกระหน่ำตกลงมาจนมองอะไรแทบไม่เห็น และตอนนี้เจ้าตัวก็มานั่งอยู่บนห้องของพาฝันแบบที่เก็บความดีใจไว้แทบไม่มิด เพราะจากที่อาสามาส่งแต่ฝนดันตกลงมาระหว่างทาง พาฝันจึงจำใจต้องให้ขึ้นมาพักรอฝนหยุดอย่างเสียไม่ได้ แม้ใจจะยังไม่แข็งแรงพอจะต่อกรก็เถอะ
จนป่านนี้ที่พาฝันทั้งทำอาหารให้กินและให้นั่งรออย่างสบายใจหน้าทีวีจนเริ่มดึก ฝนที่รู้ใจสายฟ้าเหลือเกินก็ไม่มีทีท่าจะหยุด แถมยังตกหนักกว่าเดิมจนพาฝันเริ่มกังวล แต่สายฟ้ากลับรู้สึกว่ารักหน้าฝนมากเหลือเกิน
“หนูง่วงรึยังครับ ให้พี่ฟ้ากลับเลยมั้ย”
สายฟ้าถามคนที่นั่งอยู่ข้างๆแต่เว้นระยะห่างอย่างเกรงใจ ผิดกับความรู้สึกข้างในลิบลับ
“แต่มันตกแรงมากเลยนะคะ พี่ฟ้าจะกลับยังไงมันอันตราย”
พาฝันท้วงอย่างกังวล เธอจะกล้าให้คนที่สำคัญกับใครๆมากมายฝ่าฝนแรงๆแบบนี้กลับบ้านได้ยังไง ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาเธอรับผิดชอบไม่ไหวหรอกนะ อีกอย่า
