บทที่ 2เธอน่าสนใจ 2

“แล้วแบบนี้กูควรเลือกอะไรวะ พี่ชายหรือคนที่ช่วยชีวิตกู” “คิดอะไรอยู่เหรอคะ มาตรวจงานราชาเครียดเกินไปนะ” น้ำเสียงสดใสดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง พร้อมกับเรียวแขนสวมกอดเอวคอด ใบหน้าสวยของหล่อนแนบไปกับแผ่นหลังกว้าง ผมสีดำสนิทยาวถึงกลางหลัง หญิงสาวรูปร่างเล็กสูงไม่ถึงหัวไหล่ของเขา ส่งผลให้ราชาค่อย ๆ ผละลำตัวออกและพลิกกายหันไปอีกด้านแทน “ผมไม่ได้เครียดครับฟ้า ผมแค่กำลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่” ว่าพลางยกยิ้มกว้างผู้หญิงตรงหน้าเขามีชื่อว่า ฟ้า เธอทำงานที่ไนต์คลับแห่งนี้ในตำแหน่งผู้จัดการร้าน มีอำนาจรองลงมาจากเจ้าของอย่างราชา และทั้งคู่ก็เป็นคู่ขากันมานานเกือบสองปี เพราะด้วยสมองอันชาญฉลาดของเธอ ทำให้เขาเลือกที่จะรับเข้ามาทำงาน เป็นผู้หญิงสวยและมีความสามารถแบบนี้จะปล่อยไปได้ยังไงกัน “โกหกก็เห็นอยู่ว่าคิ้วเนี่ยผูกเข้าหากันเป็นปมแล้ว” “ไม่มีอะไรหรอกครับ” เขายังคงปฏิเสธเสียงแข็ง “หรือว่าโดนป๊าดุมาอีกเหรอคะ มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “ผมคงคิดถึงฟ้าจนทนไม่ไหวมั้งครับ” ว่าพลางเลื่อนแขนมาโอบกอดเอวบางของหล่อน ราชาทิ้งมวนบุหรี่ลงบนพื้นก่อนจะใช้รองเท้าขยี้มันจนไม่เหลือแม้เพียงแต่ควันสีเทา แต่สายตาคมคายของเขาเอาแต่จับจ้องใบหน้าของฟ้า มีแค่ภาพวูบเดียวที่ทำให้เขานึกถึงสตรีรูปร่างเล็กใส่แว่นคนนั้น เจอกันครั้งเดียวทำเอาเขาเผลอนึกถึงขนาดนี้เลยเหรอ น่าสนใจไม่น้อย... “พูดแบบนี้ฟ้าก็คงต้องยอมใจอ่อนให้อีกแล้ว” “ฟ้าคือคนที่รู้ใจผมที่สุดแล้วครับ” เมื่อสิ้นสุดประโยคนั้นหน้าผากของทั้งสองแนบสนิทกัน สายตาหวานเยิ้มที่หล่อนมองมาแสดงถึงความหลงใหลผู้ชายตรงหน้า ภายในไนต์คลับแห่งนี้คนเขารู้กันไปทั่วว่าสถานะทั้งสองคนเป็นได้เพียงคู่นอน ราชาไม่ได้ให้สถานะเธอด้วยซ้ำ... แถมเธอยังเชื่อว่าเขามีใจให้เธอ...เพียงแค่เธอเท่านั้นที่จะได้นั่งตำแหน่งสะใภ้ของตระกูลจาง “เพราะงั้นราชาอย่าทำให้ฟ้าไม่พอใจนะคะ ฟ้าหนีไปแล้วใครจะรู้ใจคุณที่สุด” “มันก็ไม่แน่หรอกครับ ฟ้าอาจจะเจอคนที่ดีกว่าผม” “ทั้งชีวิตของฟ้ามีแค่ราชาคนเดียวค่ะ” หญิงสาวตรงหน้าผละลำตัวออกจากเขา ก่อนจะช้อนสายตาสีดำสนิทขึ้นมาสบตากับราชา ผู้เป็นดั่งคนให้ชีวิตใหม่เธอแม้ว่าจะผ่านมานานแค่ไหน เธอก็ยังจะซื่อตรงต่อชายเบื้องหน้า “งั้นไปต่อในห้องกันครับ” เมื่อได้ยินอย่างนั้นหล่อนพยักหน้ารับ เดินจับมือของราชาไปยังห้องพักส่วนตัวของผู้จัดการ ห้องลับที่ช่วยผ่อนคลายยามราชาเจอเรื่องเครียด เขาคิดภาพไม่ออกเลยว่าถ้ารู้สึกกับผู้หญิงคนอื่น จะจบความสัมพันธ์กับหล่อนแบบไหน ด้วยนิสัยที่ไม่ชอบผูกมัดและไม่ได้ทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ แต่กลับทำให้หล่อนคิดเข้าข้างตัวเอง ทั้งสองคนนัวเนียกันตั้งแต่ประตูบานนั้นถูกปิดสนิท เขาตะโบมจูบหล่อนคนนั้นอย่างเร่าร้อน ก่อนจะเคลื่อนไหวร่างกายไปยังเตียงนอนสีดำ ภายในห้องตกแต่งด้วยโทนสีดำแดงและประดับด้วยรูปปั้นราคาแพง แสงไฟสลัวจากหัวเตียงสาดลงมากระทบร่างกายของราชาที่กำลังคร่อมลำตัวฟ้าเอาไว้อยู่ สัมผัสอันร้อนแรงยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน ทว่าใบหน้าสวยของฟ้ากลายเป็นสาวแว่นที่ติดตาเขาอยู่ ส่งผลให้ราชาเบิกตาโพลงโตด้วยความตกใจ แต่พอมอง ๆ ดูกลับกลายเป็นเขาที่คิดมากไปเอง “เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ราชาตกใจอะไรเหรอ” “เปล่าครับ วันนี้ฟ้าสวยมาก” “ชมท้องฟ้าที่เพิ่งไปเจอมาหรือว่าฟ้าที่นอนอยู่ตรงหน้าคะ” หล่อนถามพลางระบายยิ้มกว้าง ขณะเดียวกันชายหนุ่มก็ถอดเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออก ไม่แคร์บาดแผลบนใบหน้าเลยสักนิด เผยให้เห็นถึงรอยสักรูปเสือคำรามที่แผ่รังสีดุดันและทรงอำนาจ รอยสักที่หล่อนคนนี้มองมันจนชินตา ไม่วายฝ่ามือเล็กของหล่อนเลื่อนขึ้นมาลูบไล้แผ่นหน้าอกทรงพลัง “ก็ต้องชมฟ้าที่อยู่ตรงหน้าสิครับ” “ฟ้าเขินนะคะ พูดอะไรก็ไม่รู้” ยิ่งนัยน์ตาสีเทาเข้มจดจ่อใบหน้าสวยของหล่อน ภาพสะท้อนของสตรีอีกคนก็ทาบทับคนตรงหน้าไปเสียหมด จมูกเป็นสันตัดกับริมฝีปากสีแดงระเรื่อ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนภายใต้กรอบแว่นดูอบอุ่นและจริงใจ เธอเป็นผู้หญิงที่เขาไม่เคยเจอหน้ามาก่อน และเธอเป็นผู้หญิงที่ทำให้เขาสนใจไม่น้อย ยิ่งนึกถึงยิ่งอยากเจอหน้าอีก นั่นทำให้ราชาตัดสินใจลุกพรวดขึ้นจากเตียงในทันที “อะไรกันคะ ทำไมหยุดแค่นี้” “ผมว่าผมเหนื่อยแล้วฟ้า ผมอยากกลับไปพักผ่อน” “เดี๋ยวก่อนนะคะ จะทิ้งฟ้าแบบนี้เหรอคะราชา” เขาไม่ได้ฟังในสิ่งที่หล่อนคนนั้นพูดไล่หลัง ทว่าราชาสาวเท้าออกมาจากห้องพักส่วนตัว ฝ่ามือแกร่งยกขึ้นลูบดวงหน้าของตัวเอง ไม่อยากนึกถึงใบหน้าหวานละมุนกลับผุดขึ้นมาจนได้ นี่เขาจะไม่เป็นอันกินอันนอนเพราะผู้หญิงคนเดียวเหรอ? ผู้หญิงที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก หรือผู้หญิงที่ช่วยชีวิตของเขาไว้ “แม่ง! ก็แค่ยัยแว่น มึงจะใส่ใจอะไรนักหนาวะ” เขาสบถคำหยาบออกมาแผ่วเบา ราชาขบกรามแน่นยิ่งนึกถึงหน้าของมินเขายิ่งรู้สึกหงุดหงิด ท่อนแขนของเขายกขึ้นเท้าเอวของตัวเอง ผู้หญิงที่ฉลาดแบบเธอทำไมถึงเลือกเข้าหาเขา และยอมแลกเพื่อแก้แค้น... “ถ้าเธอไม่มาตามที่ตกลงไว้ กูจะเป็นบ้าตายไหมวะ อดทนไว้ราชาอดทนไว้ก่อน” เขาก้าวเท้าเดินกลับไปกลับมาตรงโถงทางเดิน และดูว้าวุ่นใจมากกว่าเดิม แววตาคมคายเต็มไปด้วยความกังวลอย่างมาก หรือเพราะข้อตกลงของเขากับหญิงสาวคนนั้น เธอจะมาที่นี่คืนวันพรุ่งนี้ แต่ทำไมความรู้สึกของราชามันถึงได้นานขนาดนี้ นานจนแทบจะขาดใจ... ****