ผ่านมาเกือบหนึ่งเดือนแล้ว ที่ติณณ์ยอมให้ใบชาย้ายออกไปอยู่คนเดียว เขายังตามดูเธออยู่ห่างๆ ทั้งที่คอนโดและที่คลับของเพื่อน
ร่างสูงถอนหายใจออกมาแผ่วเบา พลางเงยหน้าเหม่อมองขึ้นไปบนเพดาน ติณณ์เหมือนคนหมดอาลัยตายยาก เพราะเมาหมดสภาพกลับมาห้องทุกวัน
เขาพยายามใจเย็นลง พยายามทำทุกอย่างให้ใบชาเห็น แต่ยิ่งทำมากเท่าไหร่ เธอยิ่งห่างเหินออกไปจากเขามากขึ้นทุกที
ติณณ์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ในหัวครุ่นคิดว่าอยากจับใบชากลับมาขังเอาไว้ในกรงอีกรอบ ทว่า ความคิดนั้นก็ถูกสะบัดทิ้ง ก่อนมือหนาจะคว้าเอาโทรศัพท์ แล้วแตะปลายนิ้วพิมพ์ลงไปในช่องแชตของเธอ
แชต : ใบชา
ติณณ์ : พี่ขอไปรับที่มหาลัยได้ไหม?
ใบชา : ไม่ได้ค่ะ ชากลับห้องช้า
คิ้วหนาขมวดเข้ม มันเป็นอย่างนี้ทุกครั้ง ไม่ว่าจะเป็นที่คอนโดหรือที่มอ ใบชาชอบตอบบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้ล้ำเส้นเข้าไป แต่ติณณ์ก็ยังอดทนและใจเย็น หวังว่าเธอจะเห็นว่าเขาพยายามมากแค่ไหน
ติณณ์ : ไปไห
