หนีติณณ์ - 3 จะลองดี?🔥

คำพูดทิ้งท้ายของติณณ์ ก่อนร่างเล็กจะลงจากรถ มันทำให้เธอรู้สึกกังวลจนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เสียงถอนหายใจดังออกมาเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่ามันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว ใบชาไม่มีเวลาคิด เพราะต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวไปทำงานต่อ หลังจากมาถึงคลับ ใบชาก็รีบเข้าห้องเปลี่ยนชุดทันที ยังดีที่ว่าชุดไม่ได้โป๊มากจึงไม่ได้ใช้เวลาเปลี่ยนนาน หลังจากเช็กตัวเองเสร็จเรียบร้อย ขาเรียวก็รีบก้าวออกมาจากห้องเพราะเริ่มสาย ก่อนจะเดินไปหาเพื่อนและคนอื่นๆ “อ้าวชา วันนี้สายหรอ?” “อื้มใช่ นี่เพิ่งจะเปลี่ยนชุดมาน่ะอิง” อิงคือเด็กประจำของคลับ เป็นคนนิสัยดี คอยสอนงาน คอยถามใบชาตลอดว่าถ้าไม่เข้าใจตรงไหน ให้รีบถามเธอได้เลย จึงทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสบายใจ เพราะเจอเพื่อนร่วมงานทีดี “ลูกค้าในคลับเยอะไหม?” ร่างเล็กถามพลางจับแก้วไวท์มาจัดเรียง และดูบิลที่ลูกค้าสั่งมาว่ามีอะไรบ้าง “เพียบเลย มีแต่คนถามหาชา” เพื่อนพูดพร้อมกับทำตาลุกวาว เพราะตั้งแต่ใบชาเข้ามาทำงานที่นี่ก็มีแต่คนถามหาไม่เว้นแต่ละวัน แถมยังมีหนุ่มๆคอยขายขนมจีบอีก “เดี๋ยวจัดตรงนี้เสร็จ ชาจะออกไปช่วยนะ” “เออมีคนหนึ่งในห้องวีไอพี หล่อมาก เห็นแล้วอยากเข้าไปบริการส่วนตัวเลย แต่เขาบอกไม่ต้องการเด็ก” ร่างเล็กยืนฟังเพื่อนเล่าโดยไม่ได้สนใจมากนัก เพราะสิ่งที่ทำให้กังวลตอนนี้ คือใบหน้าหล่อคอยตามติดอยู่ในห้วงความคิดตลอด แค่นึกถึงชื่อ ‘ติณณ์’ ก็รู้สึกขนลุกไปหมด “จริงหรอ” “อื้ม แต่ถ้าเขาเห็นชาก็อาจจะเรียกก็ได้นะ” คนตัวเล็กไม่ได้ตอบกลับเพื่อน เพียงแค่ยิ้มบางๆและพยักหน้าให้เล็กน้อย ก่อนจะเดินตามอิงเข้าไปข้างในคลับ ภายในห้องวีไอพี ร่างสูงนั่งเอนหลังแนบพนักพิงโซฟาในห้องวีไอพี กระต่ายน้อยไม่รู้ตัวเลยว่า เขากำลังจับจ้องเธออยู่จากอีกฟากของกระจกอย่างใจเย็น มือแกร่งยกแก้วไวท์ถือเอาไว้ ก่อนจะลุกขึ้นมองดูร่างเล็กที่กำลังบริการแขกภายในร้าน แกร็ก~ เสียงผลักประตูดังขึ้น ทำให้ร่างสูงที่กำลังยืนอยู่ หันไปมองด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นใบหน้าของเพื่อนสนิท คิ้วหนาก็ขมวดเข้าหากันแน่น สีหน้าบ่งบอกว่าไม่อยากให้รบกวน “ไงมึง มาตามดูชาหรอ?” “อื้ม มึงเข้ามาทำไม?” เสียงเข้มเอ่ยขึ้นมาอย่างหงุดหงิด เขาไม่ต้องการให้ใครเข้ามาในห้อง เพียงแค่อยากเฝ้ามองเหยื่อให้อยู่ในสายตาเท่านั้น “คลับกู?” แทนยักไหล่พร้อมกับทำทีเป็นไม่สนใจ ก่อนจะก้าวขาแกร่งเข้ามานั่งลงบนโซฟา แววตาแข็งกร้าวของเพื่อนกำลังจับจ้องร่างบาง มันทำให้เขานึกถึงเรื่องในอดีต สายตาของติณณ์มันช่างเหมือนกับตอนนั้นจริงๆ “กูว่ามึงอย่าทำให้น้องมันลำบากใจไปมากกว่านี้เลย” เสียงของแทนเอ่ยเตือน เมื่อเห็นว่าเพื่อนไม่ปกติ เขาเริ่มกังวลใจ กลัวว่าติณณ์จะทำอะไรเกินขอบเขต “อย่ายุ่ง ไม่ใช่เรื่องของมึง” เสียงทุ้มเข้มหันมาตอบกลับอย่างไม่สบอารมณ์ แววตาแข็งกร้าวบอกถึงความหงุดหงิด เมื่อได้ยินเพื่อนพูดประโยคเดิมซ้ำๆ “ไม่ใช่เรื่องของกูได้ไงวะ ชาก็เป็นเด็กในคลับกู” “อย่ากวนส้นตีน” เขากดเสียงต่ำ ก่อนจะถอนหายใจออกมาแรงๆ แล้วก้าวเข้ามานั่งตรงข้ามกับเพื่อนบนโซฟา แทนได้แต่ส่ายหัวไปมา เขาไม่รู้ว่าติณณ์กำลังคิดอะไรอยู่ แต่สีหน้าของเพื่อนมันบ่งบอกว่า คงไม่ใช่เรื่องดีแน่ “นี่ชาไม่รู้ใช่ไหมว่ากูเป็นเพื่อนกับมึง” “กูต้องการเด็ก” จู่ๆ คำพูดนั้น ก็ถูกเปล่งออกมาอย่างไม่มีปี่ขลุ่ย เขาไม่สนใจคำถามของแทนก่อนหน้า สายตาของเขาเหม่อลอยเหมือนกำลังวางแผนบางอย่างเอาไว้ในใจ ก่อนฝ่ายตรงข้ามจะถามกลับแบบงงๆ “คนไหน??” “ใบชา..ไปบอกให้เธอมาบริการกู” “มึงอย่าพูดอะไรเอาแต่ใจดิวะ” “หรือกูไม่ใช่ลูกค้า?” แทนถอนหายใจเบาๆให้กับความดื้อด้านของเพื่อน เขาชั่งใจอยู่สักพัก ก่อนจะหันไปบอกเสิร์ฟที่เข้ามาได้จังหวะ ให้เรียกใบชามาบริการแทน “พอใจมึงยัง?” “อื้ม งั้นมึงก็ออกไปได้ละ” “ไล่กู?” ไร้เสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย แทนได้แต่ถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา เมื่อเห็นสีหน้าของเพื่อนกำลังไล่ให้เขาออกไปจากห้องนี้ “งั้นกูไปละ อย่าใจร้ายกับน้องนักล่ะ ชาไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับมึง” ประโยคที่เพื่อนบอก เป็นเพียงคำพูดที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ ติณณ์แทบจะไม่ได้ฟังมันด้วยซ้ำ เพราะสายตาเยือกเย็นเอาแต่หันไปจ้องคนตัวเล็ก แล้วกัดฟันแน่น ไม่นานประตูก็ถูกผลักออก พร้อมกับร่างเล็กกำลังก้าวขาเรียวเข้ามาด้านใน แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเป็นคนที่คาดไม่ถึง “พะ..พี่ติณณ์” ใบหน้าหวานร้อนผ่าว ลมหายใจถูกพรากออกจากอกวูบหนึ่ง ร่างเล็กยืนชะงักไปหลายวินาที ไม่คิดว่าเขาจะเข้ามารอเธอถึงในคลับ “เข้ามาสิ จะยืนนิ่งอีกนานไหม?” เสียงทุ้มต่ำออกคำสั่ง เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเอาแต่ยืนอ้ำอึ้งอยู่หน้าประตู ใบหน้าของเธอมันชวนให้รู้สึกหงุดหงิด “ค่ะ..” เสียงตอบเบาหวิว มือเล็กกำเข้าหากันแน่น ความรู้สึกเย็นวาบทั่วทั้งร่าง ใบชารู้สึกว่าตัวเองตัวสั่น เมื่อเจอกับคนที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมากที่สุด แต่เขามักเข้ามาปรากฏอยู่ต่อหน้าของเธอเสมอ “ทำไม เห็นพี่แล้วรู้สึกตกใจมากเลยหรอ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเอาแต่ยืนตัวแข็งทื่อ มุมปากแสยะยิ้มออกมาอย่างเยาะเย้ย เพราะเขาคือคนถือไพ่เหนือกว่า “เปล่าค่ะ” ร่างเล็กทำเป็นไม่สนใจกับสิ่งที่ติณณ์ถาม ทว่า ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้งจนชาหนึบ เธอกำลังหวาดกลัว กลัวทุกอย่างที่เป็นเขา แววตากดดันจ้องเธอไม่เลิก จนทำให้ร่างเล็กรีบก้มหลบหน้า ใบชารีบก้าวเข้ามา แล้วยื่นมือรินไวท์ลงในแก้วช้าๆ โดยการกระทำเหล่านั้นตกอยู่ในสายตาคู่คมตลอดเวลา ใบหน้าคมคายมองร่างเล็กอย่างรู้สึกพอใจ เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับใบชาเลยสักนิด มันมีแต่ความโกรธเกลียด และความรู้สึกอยากเอาชนะ ท่าทางหยิ่งยโสของเธอนั่นแหละมันทำให้รู้สึกหมั่นไส้ “มานั่งตรงนี้” เสียงทุ้มเย็นเอ่ย พลางตบมือลงบนตักของตัวเอง เชิญชวนให้ร่างเล็กเข้ามานั่ง สายตาคู่คมตวัดขึ้นมองนิ่ง ใช้ท่าทีแข็งกร้าวข่มขู่ให้เธอกลัว ความร้อนวาบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ประโยคนั้นมันทำให้ลมหายใจสะดุดราวกับโลกที่หยุดหมุน มือไม้เริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ทำไมเขาถึงได้ชอบบังคับนัก “มะ..ไม่ค่ะ” เสียงหวานกลั้นใจเอ่ยออกไป ก่อนจะกัดริมฝีปากและกำมือแน่น แต่เพียงเสี้ยววินาที มือหนาก็กระชากแขนของคนตัวเล็ก จนร่างเซถลาล้มลงบนตักแกร่ง “อึก! จะ..ทำอะไร?” “ทำไมชอบทำให้หงุดหงิดอยู่เรื่อย” เขาล็อกแขนของคนตัวเล็กเอาไว้แน่น จนไม่สามารถขยับดิ้นหนี ใบหน้าคมคายเลื่อนเข้ามาใกล้กับลำคอขาว ความรู้สึกร้อนผ่าวจากลมหายใจ ทำให้ใบชารีบเอนตัวหนี “ปล่อยชา” “หึ! ยอมพี่ได้แล้ว ใบชา..” เสียงเยือกเย็นเอ่ยข้างใบหู ก่อนฝังจูบลงบนซอกคออย่างแผ่วเบา เขาตั้งใจขู่ให้ร่างเล็กกลัวมากขึ้นกว่าเดิม เพราะถ้าเธอไม่ยอมดีๆ ต่อจากนี้มันจะเป็นการบังคับ “ละ..เลิกทำแบบนี้ซักทีเถอะนะคะ พี่ติณณ์” เป็นอีกครั้งที่คนตัวเล็กพูดขอร้องอ้อนวอน แต่เขากลับเผยรอยยิ้มขึ้นมาบนมุมปากหยัก กระต่ายตัวนี้ไม่มีทางหนีรอด ต่อให้ขอร้องกี่ครั้ง เขาก็ไม่มีทางปล่อยเธอไป “งั้นก็ยอมสิ แล้วพี่จะใจดีด้วย” คำพูดของเขาหนีไม่พ้นการบังคับ มันบีบหัวใจของเธอให้เจ็บปวดจนแทบหายใจไม่ออก หลังจากความเงียบไหลเข้าไปในอากาศพักใหญ่ ร่างเล็กก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ชาบอกพี่ติณณ์แล้วว่าไม่รับข้อเสนอ ฟังกันบ้างเถอะค่ะ” “แล้วพี่ควรทำยังไงให้ชายอมล่ะ” “…….” “ตอบมาสิ คนสวย” เสียงทุ่มต่ำเอ่ยถาม พร้อมกับคลอเคลียอยู่ข้างใบหู ร่างเล็กรู้สึกสะท้านทุกครั้งที่โดนสัมผัส ใบหน้าหวานแดงก่ำกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล สิ่งที่เขากำลังทำมันไม่ต่างอะไรจากการลวนลามเลยสักนิด เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับจากคนร่างเล็ก ใบหน้าหล่อก็โน้มลงมากดฝังจมูกอยู่กับพวงแก้มนิ่มอีกครั้ง เขาพยายามใจดีกับเธอมาตลอด แต่ดูเหมือนว่าคนตัวเล็กจะไม่ยอมเชื่อฟัง และเอาแต่หนี “อื้อ พะ..พี่ติณณ์ ปล่อยชานะ” ลมหายใจร้อนโดนกระแทกใส่ข้างหูหนักๆ ดูเหมือนคนร่างสูงกำลังอารมณ์ไม่ดีเพราะคำพูดเมื่อกี้ ใบชาทำได้เพียงนั่งนิ่ง หวังว่าเขาจะใจเย็นลงและยอมปล่อยเธอไป “ชาไม่มีทางหนีพี่พ้น จำไว้” เสียงทุ้มเย็นถูกกระซิบผ่านใบหู ก่อนร่างสูงจะผละออก ปล่อยให้เธอลุกออกจากตัก ใบชาตัวสั่นเทิ้มทั้งร่าง ก่อนจะรีบก้าวเรียวยาวออกจากห้อง โดยไม่ได้หันมามองใบหน้าหล่อเลยแม้แต่น้อย ใบชารู้สึกโล่งใจที่เขาไม่ได้ตามมาส่งถึงห้อง ตอนนั่งรถกลับ ร่างเล็กรู้สึกพะวงตลอดเวลา เพราะกลัวว่าจะโดนตามเหมือนครั้งที่แล้ว ยิ่งเขามาดักรอบ่อยๆ มันยิ่งทำให้ความหวาดระแวงเพิ่มมากขึ้น ร่างเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆเพื่อระบายความกังวล พอนึกถึงเรื่องที่น้ำขิงบอกให้แจ้งความ มือเล็กก็รีบล้วงหยิบโทรศัพท์อยู่ในกระเป๋าแล้วแชตหาเพื่อนทันที แชต : น้ำขิง ใบชา : ขิง เขาตามชาอีกแล้ว วันนี้ตามมาถึงคลับเลย น้ำขิง : จริงหรอ? น่ากลัวมาก ฉันบอกแกแล้วว่าให้แจ้งความ ใบชา : เอาไงดี? น้ำขิง : ไปเถอะ ไปพรุ่งนี้เลย เดี๋ยวขิงพาไป ใบชา : อื้ม Read… วันต่อมา.. หลังจากลงบันทึกประจำวันไว้เรียบร้อย ทั้งสองก็ออกมาหาอะไรกินอยู่ร้านอาหารแถวนั้น จู่ๆ คำขู่ของติณณ์ก็แล่นเข้ามาในหัว ร่างเล็กพยายามสะบัดมันทิ้ง เพราะไม่อยากให้ตัวเองรู้สึกหนักใจไปมากกว่านี้ “ลงบันทึกประจำวันไว้ก่อนดีแล้ว กลับไปแกก็ไม่ต้องคิดอะไรมากนะชา” น้ำขิงพยายามพูดปลอบใจ เพราะเห็นเพื่อนเหม่อลอยตลอดเวลา เธอรู้สึกเป็นห่วงกลัวว่าเพื่อนจะแพนิค “อื้ม ขอบคุณขิงมากเลยนะที่พามา” น้ำเสียงเศร้าบอกถึงความกังวลหนักอึ้งอยู่ภายในใจ ร่างเล็กทำได้แค่ภาวนาขอให้เขาอย่าตามเธออีก “ก็ชาเป็นเพื่อนขิงนี่ หรือถ้าไม่สบายใจจริงๆให้ขิงไปอยู่เป็นเพื่อนก็ได้นะ” “อื้ม เอาไว้ก่อนก็ได้ ชาไม่อยากทำให้ขิงลำบากไปด้วย” “ยัยชานี่นะ ไม่ต้องเกรงใจฉันหรอก” ร่างเล็กพยักหน้าเบาๆ ความกังวลยังมีอยู่ในใจ แต่เธอไม่อยากลากเพื่อนมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ เพราะถ้าเขาทำอะไรขึ้นมาจริงๆ น้ำขิงจะพลอยตกที่นั่งลำบากไปด้วย หลังจากกลับมาถึงห้อง ใบชาก็คว้าผ้าขนหนูแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานร่างเล็กก็ออกมาพร้อมกับใส่ชุดนอนเรียบร้อย ใบชาค่อยๆก้าวขึ้นนอนบนเตียงแล้วคว้าเอาโทรศัพท์อยู่หัวมุมโต๊ะมาเช็กดู แต่ทันทีที่เปิดหน้าจอสว่างขึ้นก็ต้องรู้สึกแปลกใจ เมื่อมีเพื่อนใหม่เพิ่มเข้ามาในไลน์ มือเล็กเลื่อนแตะหน้าจอเข้าไปดู ทว่า ก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อเห็นชื่อคนที่เพิ่มเพื่อนเข้ามา เป็นไปไม่ได้!! เขาได้ไอดีเธอมาจากไหน -ติณณ์เพิ่มเพื่อน- 3 ข้อความยังไม่ได้เปิดอ่าน มือเล็กสั่นเทา ริมฝีปากถูกกัดจนมันห้อเลือด หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ เพราะทำอะไรไม่ถูก หลังจากชั่งใจอยู่สักพัก ปลายนิ้วเรียวก็แตะเข้าไปดูในช่องแชต แชต : ติณณ์ ติณณ์ : -ส่งรูปภาพ- ติณณ์ : จะเอาแบบนี้ใช่ไหมครับ ติณณ์ : ถ้าทำอีก รู้นะว่าต้องโดนอะไร ขอบตาร้อนผ่าว หัวใจดวงน้อยปวดหนึบอีกรอบ เมื่อความจริงตอกหน้ากลับมา บอกว่าเธอไม่มีทางหนีเขาได้ ร่างเล็กได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง