ตอนที่ 5 ว่าที่นายหญิงของเกาะไข่มุก

หลังจากนั้นทั้งสี่คนก็กินข้าวด้วยกัน และพูดคุยกันอย่างสนิทสนม จนเวลาถึงเกือบสามทุ่ม ก็เดินออกมาที่หน้าร้าน ตรงนั้นมีรถกระบะสี่ประตูสองคัน พร้อมคนสี่คนรออยู่ ท่าทางของพวกเขาเหมือนพร้อมจะเดินทาง "สวัสดีครับ นายหัว" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งทักทายขึ้นอย่างนอบน้อม โดยที่อีกสามคนก็ก้มหัวให้ด้วยความเคารพ "สวัสดีครับน้าโชค รบกวนด้วยนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนที่จะต้องเดินทางจริง ๆ" ขุนเขายื่นมือออกไปจับมือของน้าโชคอย่างสนิทสนม "ไม่เป็นไรครับ นายหัว มันเป็นหน้าที่ของพวกผมครับ" โชคพูดออกมาอย่างเคารพ เพราะเขาเป็นลูกน้องของนทีมานาน ก็เลยรู้จักกับนายหัวขุนเขาคนนี้ด้วย "ออกเดินทางเถอะ กว่าจะถึงก็คงจะเป็นช่วงสาย พวกนายก็ดูแลนายหัวกับว่าที่นายหญิงของเกาะไข่มุกให้ดี ๆ ก็แล้วกัน" นทีพูดขึ้นพร้อมกับตบไหล่เพื่อนเบา ๆ ก่อนจะสั่งลูกน้องของตัวเองเสียงเข้ม โรสที่ฟังคำว่า 'ว่าที่นายหญิงของเกาะไข่มุก' ก็หันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาคนที่คิดว่าจะเป็นคนคนนั้น เมื่อไม่เห็นจึงถามขึ้นมา "จะมีคนไปกับพวกเราด้วยใช่มั้ยคะ ถ้าอย่างนั้นโรสไปนั่งรถคันนั้นก็ได้ค่ะ" เธอพูดพร้อมกับชี้ไปที่รถกระบะคันหนึ่ง เพราะเข้าใจว่าชายหนุ่มจะต้องนั่งรถไปกับว่าที่นายหญิงของเกาะแน่นอน "จะมีใครที่ไหนอีกล่ะ ว่าที่นายหญิงของเกาะไข่มุก ก็น้องโรสยังไงล่ะ ไปเถอะ... ขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวต้องเดินทางอีกไกล ถ้าหิวก็กินขนมกับผลไม้ที่พี่เตรียมไว้ให้นะ แล้วยังมีน้ำกับหมากฝรั่งด้วย เอาไว้ให้ขุนเขาใช้แก้ง่วง" ปลาพูดขึ้นมาพร้อมกับเดินจูงมือหญิงสาวมาที่รถสปอร์ตคันหรู โรสก็เดินตามอย่างว่าง่าย เธอหน้าแดงเล็กน้อยกับสิ่งที่ได้รับรู้ จากนั้นทั้งสี่คนก็ร่ำลากัน และขุนเขาก็ขับรถออกมา ตลอดเส้นทางรถทั้งสามคันจะใช้ความเร็วที่เร็วคงที่แต่ปลอดภัย โดยรถของขุนเขาจะอยู่ตรงกลาง มีรถกระบะนำหน้าและปิดท้าย "ถ้าน้องโรสง่วงก็นอนได้เลยนะครับ เดี๋ยวพี่ขับรถเองได้" ขุนเขาหันมาบอกคนที่นั่งตัวตรงแน่ว และมองไปข้างหน้าเหมือนทำตัวเป็นเพื่อนร่วมทางที่ดี "ได้ยังไงกันคะ โรสนอนมาตั้งนานแล้ว ตอนนี้ต้องช่วยพี่ขุนดูทาง และช่วยคุยไม่ให้พี่ขุนง่วงด้วย" หญิงสาวพูดออกมาอย่างจริงจัง "งั้นอยากคุยเรื่องอะไรล่ะครับ" ชายหนุ่มถามกลับไปยิ้ม ๆ และคิดว่าชวนคุยสักหน่อย แล้วค่อยให้เธอนอนก็ยังได้ "ทำไมพี่ปลาถึงบอกว่าโรสคือว่าที่นายหญิงของเกาะไข่มุกคะ" หญิงสาวถามตรงประเด็นที่สงสัยทันที "ก็คุณอาทั้งสองฝากให้พี่ช่วยดูแลน้องโรสให้ดี แล้วการที่จะไปอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัยที่สุด น้องโรสก็จะต้องไปในฐานะว่าที่นายหญิงเท่านั้นครับ ไม่พอใจหรือว่ารังเกียจหรือเปล่า" ขุนเขาขับรถไปก็ตอบกลับมา โดยไม่หันมามองหน้าคนถาม แต่น้ำเสียงนั้นมีแววทั้งจริงจังปนหยอกล้อ "จะไปไม่พอใจหรือรังเกียจได้ยังไงคะ โรสแค่กลัวว่าสาว ๆ ของพี่ขุนจะมาแหกอกโรสน่ะสิ แบบนั้นโรสคิดว่ายิ่งจะไม่ปลอดภัยนะคะ" หญิงสาวก็ตอบกลับไปทีเล่นทีจริงเหมือนกัน ทั้งที่ในใจนั้นมีทั้งเขินอายและหัวใจเต้นแรงอย่างไม่รู้สาเหตุ "อย่างนั้นก็สบายใจได้ครับ พี่ไม่มีสาว ๆ ครับ สิ่งที่พี่มองว่าสวยมีอยู่แค่สามอย่างเท่านั้น" ชายหนุ่มก็ยังตอบอย่างเจ้าเล่ห์เล็กน้อย "มีอะไรบ้างคะ" หญิงสาวหันมาถามอย่างสนใจ "หนึ่งคือไข่มุก สองคือทะเล และสามคือ... ยังไม่บอกครับ" ขุนเขาตอบกลับมาพร้อมกับเหลือบตามองคนข้าง ๆ เล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุย "น้องโรสไปเรียนที่ต่างประเทศเป็นยังไงบ้างครับ เล่าให้พี่ฟังหน่อยสิ แล้วไปเรียนมีหนุ่ม ๆ มาจีบบ้างมั้ย" คำถามสุดท้ายที่ถามออกไปนั้น เขาลุ้นคำตอบอยู่ "โรสไปเรียนที่อังกฤษค่ะ เรียนบัญชีและออกแบบ เพื่อกลับมาช่วยคุณพ่อคุณแม่ทำงาน ส่วนเรื่องหนุ่ม ๆ มาจีบ ไม่มีหรอกค่ะ เพราะโรสไปอยู่กับคุณป้าที่ดุมาก ๆ ใครที่คิดจะมาจีบก็โดนคุณป้าไล่ตะเพิดไปหมดเลยค่ะ จนตอนนี้โสดสนิทเลยค่ะ คิกคิก~" หญิงสาวเล่าออกมาอย่างสนุกสนานและหัวเราะอย่างสดใส เธอยังจำได้ถึงเรื่องที่คุณป้าของเธอไล่ผู้ชายพวกนั้นออกไปจากหน้าบ้านได้ดี "ฮ่า ๆ นึกภาพออกเลยครับ คุณป้าน้องโรสน่าจะดุมาก" ขุนเขาก็หัวเราะตามและพูดออกมาด้วยรอยยิ้มดีใจ ที่เธอยังไม่มีแฟน "พี่ก็โสดสนิทครับ" ขุนเขาพูดยิ้ม ๆ โดยเหลือบตาหันมามองคนข้าง ๆ แป๊บหนึ่ง แล้วมองตรงไปที่ถนนตามเดิม "....." หญิงสาวถึงกับอึ้งไปเลยกับคำพูดแบบนี้ของเขา "พี่ไปเรียนบริหารและการจัดการฟาร์มมุกที่จีนครับ เพราะจีนเป็นผู้ผลิตไข่มุกเลี้ยงรายใหญ่ที่สุดในโลก อีกอย่างก็ได้ไปเรียนเรื่องการส่งออกด้วย พี่กลับมาช่วยรับช่วงต่อจากคุณแม่แบบเต็มตัวเมื่อสามปีที่แล้ว แต่อันที่จริงพี่ก็ทำงานในฟาร์มตั้งแต่เด็กแล้ว" ชายหนุ่มเล่าชีวิตของตนเองให้หญิงสาวฟังด้วย "อ๋อ... มิน่าล่ะ โรสได้ยินน้าคนนั้น เรียกพี่ขุนว่านายหัว แบบนี้เวลาไปอยู่ที่เกาะไข่มุก โรสต้องเรียกพี่ขุนว่านายหัวด้วยมั้ยคะ" หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ และถามออกไป "ที่นั่นเราสองคนจะแทนตัวว่าพี่ขุนกับน้องโรสครับ และคนอื่นจะเรียกพี่ว่านายหัว และเรียกน้องโรสว่าคุณโรสหรือนายหญิงเท่านั้น" ขุนเขาตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง "แต่โรสคิดว่า..." หญิงสาวพูดออกมาเบา ๆ "พี่คิดว่าตอนนี้น้องโรสปรับเบาะนอนได้แล้วครับ อย่าลืมห่มผ้าที่พี่เตรียมให้ด้วยนะครับ ตื่นขึ้นมาจะได้สดชื่น เวลาโทรวิดีโอคอลหาคุณอาทั้งสองจะได้สวย ๆ พวกท่านจะได้สบายใจ" ชายหนุ่มบอกอย่างหยอกล้อและยิ้มให้เธอ "ค่ะ" โรสเองก็ว่าง่าย เธอปรับเบาะและนอนหลับไปในเวลาไม่นาน ขุนเขาตั้งใจขับรถต่อไป และแวะพักบ้างเพื่อไม่ให้เหนื่อยล้าเกินไป และทุกครั้งที่จอดพัก เขาก็จะไม่ทำเสียงรบกวนให้คนที่หลับใหลอยู่ตื่นมากลางดึก ทำได้เพียงค่อย ๆ ห่มผ้าให้เธอ "นอนหลับให้สบายนะครับ... นายหญิง" ขุนเขาพูดออกมาเบา ๆ จากนั้นรถสามคันก็ขับต่อไปจนถึงบ้านใหญ่หลังหนึ่งในจังหวัดพังงาในเวลาเจ็ดโมงเช้า โรสมองไปที่บ้านหลังนั้นอย่างสงสัย "ลงมาก่อนครับน้องโรส เดี๋ยวอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่นี่ก่อน แล้วเราค่อยจัดการเรื่องอื่นต่อ" ขุนเขาหันไปพูดกับคนที่มองมาอย่างสงสัย "ที่นี่คือที่ไหนคะ แล้วน้า ๆ พวกนั้นล่ะคะ ไปไหนแล้ว" โรสถามออกไปรวดเดียวจบด้วยความสงสัย "บ้านบนฝั่งของครอบครัวพี่เองครับ แต่เราไม่ได้พักที่นี่ เราจะข้ามทะเลไปที่เกาะไข่มุกกัน ส่วนน้า ๆ ก็ไปพักที่โรงแรมและเดี๋ยวก็กลับไปประจวบเลยครับ มาเถอะ เข้าไปข้างในบ้านกันก่อน อาบน้ำและหาอะไรทานซักหน่อย แล้วพอห้างเปิดเราค่อยไปซื้อของใช้ด้วยกัน" ชายหนุ่มแตะที่เอวหญิงสาวเบา ๆ เพื่อดันให้เธอเดินไปด้วยกัน "น้องโรสอาบน้ำก่อนนะครับ เดี๋ยวพี่ไปหาเสื้อผ้ามาให้เปลี่ยน จากนั้นก็ลงไปทานข้าวแล้วไปซื้อของกัน" พูดจบชายหนุ่มก็เดินออกไป ส่วนโรสก็รีบเข้าไปอาบน้ำ และคิดว่าเขาคงจะให้แม่บ้านเอาเสื้อผ้ามาให้จึงไม่คิดอะไรมาก และเมื่อออกจากห้องน้ำมาก็มีชุดวางไว้บนเตียงหนึ่งชุด เธอก็รีบจัดการแต่งตัวทันที จากนั้นทั้งสองคนก็ออกไปทานอาหารที่ร้านดังประจำเมือง และขุนเขาพาเธอขับรถวนดูรอบ ๆ เมืองพังงา แล้วพากันไปที่ห้างที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัด "น้องโรสอยากซื้ออะไรก็ตามสบายเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ เพราะเงินนี่คือเงินของอามงคล พี่เป็นแค่บอดีการ์ดตามหิ้วของเท่านั้นครับ" ขุนเขาพูดอย่างหยอกล้อ เพราะถ้าเธอรู้ว่าเป็นเงินของเขา เธอคงจะไม่ซื้ออะไรเลย เพราะจากที่เดินทางมาด้วยกัน เธอแทบจะไม่ใช้เงินเขาเลย "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณนะคะ คุณบอดีการ์ด แต่โรสใช้การ์ดที่คุณพ่อให้มาก็ได้ค่ะ" โรสยิ้มออกมาอย่างสดใสและตอบกลับไป เพราะเธอก็รู้ทัน ว่าคงเป็นเงินของเขานั่นแหละ "ตอนนี้ใช้การ์ดหรือโทรศัพท์ของน้องโรสไม่ปลอดภัยครับ ไอ้เสี่ยนั่นอาจจะแกะรอยมาจากการใช้บัตรของน้องโรสได้ ใช้ของพี่ก่อนดีกว่า แต่ถ้าน้องโรสเกรงใจ จบเรื่องราวแล้วค่อยมาเคลียร์กับพี่ก็ได้" ขุนเขาพูดออกมาอย่างจริงจัง จากนั้นทั้งสองคนก็เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้ เพื่อซื้อของใช้สำหรับหญิงสาว ทั้งเสื้อผ้า รองเท้า เครื่องสำอางสำหรับผู้หญิง โดยที่โรสก็ซื้อเท่าที่จำเป็นเท่านั้น และเธอก็ซื้อของที่มีราคาไม่แพงมากนัก ทั้งที่ในห้างก็มีของแบรนด์เนมมากมาย แต่เธอก็ไม่เฉียดเข้าไปใกล้เลย นั่นทำให้ชายหนุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจ และที่ทำให้เขาแปลกใจคือเธอไปซื้อสมุดสเก็ตช์ภาพ และอุปกรณ์วาดภาพหลายอย่าง จนอดไม่ได้ที่จะถามออกไป... "น้องโรสชอบวาดรูปเหรอครับ" "ค่ะ โรสชอบวาดรูปมาก" โรสตอบกลับมาอย่างสดใส "เหรอครับ งั้นพี่จะช่วยเป็นนายแบบให้ก็แล้วกันนะ ฮ่า ๆ" พูดจบชายหนุ่มก็หัวเราะชอบใจ ท่าทางของทั้งสองที่ซื้อของไปยิ้มให้กันไป เหมือนคู่รักที่พากันมาซื้อของ ทำให้เรียกสายตาจากคนที่มาซื้อของในห้างอย่างไม่รู้ตัว รวมถึงผู้หญิงคนหนึ่งที่มองมาที่ทั้งสองคนเดินที่เข้าไปในลิฟต์ด้วยกัน "เอ๊ะ... นั่นมันพี่ขุนนิ มากับใครนะ" เธอพูดออกมาเบา ๆ และเร่งเดินตามไป