จบ

บุษราคัมนอนโรงพยาบาลสองคืนเธอจึงได้รับอนุญาตให้กลับบ้านได้ ห้องส่วนตัวของเขาและเธอที่ชั้นบนถูกดัดแปลงเป็นห้องเด็กที่มีของใช้เด็กอ่อนนานาชนิด ของเด็กไม่เพียงมีแค่ในห้อง แต่มีไปทั่วบ้านจากปราสาทหลังงามที่บรรยากาศเหมือนพิพิธภัณฑ์จึงเต็มไปด้วยความโกลาหลแบบบ้านคนทั่วไป เพราะเด็กน้อยสองคนมักจะหิวพร้อมกัน ปวดถ่ายหนักถ่ายเบาพร้อมกัน จากที่ตอนแรกภีมหาพี่เลี้ยงไว้หนึ่งคนจึงต้องมีเพิ่มอีกคน “โอ๋ ลูกอย่าร้อง” ภีมอุ้มเด็กชายวัยสามเดือนที่กำลังแผลงฤทธิ์เพิ่มความแข็งแรงของปอด เด็กชายภีษมะร้องไม่มองหน้าใครทั้งนั้น “ยังไงล่ะลูก เพิสก็ไม่เปียก กินก็เพิ่งกินไป น้องเพชรร้องทำไมครับ” ภีมอ่อนใจ ไหนใครบอกว่าเด็กจะร้องไม่เกินสามเดือนไง นี่สามเดือนแล้วเขาว่าลูกชายเขาร้องหนักกว่าเดิมอีก “ส่งลูกมาค่ะแดดดี้” บุษราคัมเปลี่ยนสรรพนามเรียกสามีจากอาเป็นแดดดี้ เพราะเธอไม่อยากให้ลูกงงเมื่อโตขึ้นว่าทำไมแม่เรียกพ่อว่าอา