“ลุคคา...” หัวใจสาวเต้นแรงปะทะกับทรวงอก
“ตื่นแล้วเหรอ หิวหรือยัง”
ไม่ใช่แค่ใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่สายตาของเขา คำพูดของเขาก็แสนจะอ่อนโยนจนหล่อนน้ำตาซึม หล่อนฝันไปหรือเปล่านี่ ฝันไปหรือเปล่ากับสิ่งที่กำลังได้สัมผัส ไม่อยากให้ฝันไปเลย ไม่อยากให้สิ่งที่เห็นมันเป็นแค่ความฝัน
“ฉัน... ไม่ได้ฝันไปใช่ไหมคะ”
มือบางยกขึ้นโอบประคองใบหน้าหล่อลากดินของผู้ชายตรงหน้าเอาไว้ และจ้องคล้ายกับไม่เชื่อสายตาของตัวเอง
ลุคคายิ้มอีกครั้ง และจับมือบางมาพรมจูบที่นิ้วจนครบทุกนิ้ว คนนั่งมองน้ำตาร่วงหล่นอาบแก้มทันที เพราะคาดไม่ถึงกับสิ่งที่ได้สัมผัส
“ทำไม... ทำไมคุณถึง...”
“ฉันอะไร... ไหนพูดมาดีๆ ซิ”
คนตัวโตซับน้ำตาให้กับหล่อนด้วยริมฝีปากร้อนผ่าว ยิ่งมองเขาใกล้ๆ แบบนี้ เขาก็ยิ่งห่างไกลจากผู้หญิงต่ำต้อยอย่างหล่อนเหลือเกิน
ลุคคาเปรียบได้ดั่งเทพบุตร ในขณะที่หล่อนต่ำเตี้ยไร้ค่าไม่ผิดจากเม็ดดิน อยา
