“อยากได้ผมเป็นเจ้าบ่าวไม่ใช่หรือครับ” ก้องภพยิ้มน่ากลัว ในขณะที่แม้นสรวงดิ้นรน
“นี่ปล่อยนะ ปล่อยสิ”
“อย่าทำเหมือนไม่เคยถูกผู้ชายกอดไปเลยครับคุณหญิงแม้นสรวง เพราะไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง ผมก็ไม่มีทางเลือกที่จะหลีกเลี่ยงการแต่งงานกับคุณหญิงได้อีกแล้ว...”
คนที่ดิ้นรนอยู่หยุดกึก และเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของคำพูดคล้ายกับไม่เชื่อหูของตัวเอง “นี่... นี่คุณพูดว่าอะไรนะคุณก้องภพ...”
เจ้าของชื่อหัวเราะเย้ยหยัน ใบหน้าหล่อเหลาถูกความเลือดเย็นเคลือบทับเอาไว้
“หูของคุณหญิงไม่ได้ฝากหรอกครับ ผมจะแต่งงานกับคุณหญิงแทนคุณลุคคาจริงๆ”
“คุณก้องภพ...?!”
“อย่าทำท่าดีใจแบบนั้นสิ เพราะผมจะเป็นสามีของคุณหญิงแค่เพียงในนามเท่านั้น ผมจะไม่มีวันแตะต้องผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้รักเด็ดขาด คุณหญิงจะได้แค่นามสกุลของผมเท่านั้น แต่หัวใจและร่างกายของไม่มีทางเป็นของคุณหญิง จำเอาไว้”
น้ำตาไม่รู้ว่ามาจากไหนนักทะลักออกมาอาบแก้ม แม้น
